30E 
geen kraai noch raaf ; noch zelfs een bunsing hetzelve durft 
te naderen. 
Wanneer de eijeren op het uitkomen zijn, zal de hen de- 
zelve niet verlaten; zij duldt zelfs, dat men eene omheining 
om het nest maakt en haar insluit, liever dan van haren 
pligt af te wijken. De heer Avpvzon heeft aldus het uitko- 
men van een broedsel gadegeslagen , terwijl hij trachtte de 
jongen en de moeder te beveiligen. — »Ik heb,” zoo ver- 
haalt hij, »mij op zeer korten afstand verscholen, en zag 
haar voorzigtig van de eijeren oprijzen, angstig naar dezelve 
kijken, klokken met een geluid, der moeder bij zulke om- 
standigheden bijzonder eigen, elken gebroken halven dop 
voorzigtig wegnemen en met haren bek de kiekens liefkozen 
en pluizen, die reeds trachtten het nest te verlaten.” 
Wanneer het broeden voorbij is en de moeder met de 
kiekens het nest gaat verlaten, schudt zij zich sterk, 
schikt hare buikvederen met haren bek en krijgt een geheel 
ander voorkomen; zij slaat de oogen afwisselend op- en. 
zijwaarts, steekt den hals vooruit in alle rigtingen om roof- 
vogels of andere vijanden te ontdekken ; hare vleugels zijn 
gedeeltelijk uitgespreid, en zij klokt nu en dan, ten einde 
hare jongen bij zich te verzamelen. — Zij gaan langzaam 
vooruit, en vermits zij meest op den namiddag uitkomen , 
gaan zij niet zelden den eersten nacht weder in het nest 
doorbrengen. Zoo lang zij zeer klein zijn, voert de moeder 
hen naar drooge plaatsen, even als of zij begrip had, dat 
vochtigheid hen zeer nadeelig zoude zijn, vermits zij alsdan 
geen ander kleedsel hebben dan een zeer fijn harig dons, — 
In regenachtige saizoenen zijn de wilde kalkoenen zeer 
schaars , vermits de jongen zelden in het leven blijven, na- 
dat zij eens doornat zijn geweest. 
Na verloop, ongeveer van twee weken, verlaten de jon- 
gen de plaats, waar zij voorheen onder de moeder hadden 
