304 
Wanneer de wilde kalkoenen het minste geluid vernemen, 
verbergen zij zich in het gras en ontkomen aldus gewoonlijk 
aan den jager, of de scherpziende roofvogels, — Indien 
de jager geen hond bezit, die op deze jagt is afgerigt, zal 
hij de wilde kalkoenen te vergeefs zoeken ; men moet hen 
op korten afstand schieten, vermits zij aangeschoten zijnde , 
spoedig verdwijnen en hunne beweging versnellende, door 
eene soort van loopend vliegen , door geen jager kunnen in- 
gehaald worden. 
In de lente , wanneer de hanen door het treden der hen- 
nen zeer mager geworden zijn, gebeurt het somtijds dat 
zij overvallen worden door een’ snellen loophond , wanneer 
zij zich namelijk willen drukken en toelaten, dat de hond 
of de jager, die te paard volgt, hen grijpt. Maar volgens 
hetgeen wij van dezen vogel hebben vernomen, aarzelen 
wij niet te bevestigen , dat het verhaal van wilde kalkoenen, 
even als hazen of vossen par force te jagen, niets anders 
dan een sprookje is, vermits zoodanige jagt niet anders 
dan met zeer wisselvallige uitkomst zoude worden uitge- 
oefend. — Dikwijls gebeurt het, dat een ter kalkoenjagt af- 
gerigte hond, zijn meester verscheiden mijlen ver brengt , 
vóór dat hij denzelfden vogel voor de tweede maal uit des- 
zelfs schuilplaats kan opstooten; en dikwijls is het onmo- 
gelijk er een op te jagen, al vervolgt men hem op een 
snel paard. Wanneer het bij dooi weder sneeuwt , door- 
trekken de kalkoenen groote afstanden, en worden dikwijls 
te vergeefs door jagers vervolgd; zij hebben alsdan een’ 
Janggestrekten draf, die hen zeer gemakkelijk valt, en 
welke weinig dieren kunnen evenaren. — Dit snel loopen, 
gedurende regen of bij vochtig weder, is aan alle hoender- 
aardige vogels bijzonder eigen. 
Men kan gedurende den broeitijd de hanen gemakkelijk 
binnen den afstand van een geweerschot lokken , wanneer 
