305 
men door een der vleugelbeenderen van den kalkoen de 
lucht met kracht heenperst, hetgeen bijna het geluid der 
hen voortbrengt ; maar de maker van dit eenvoudige werk- 
tuig moet zorgen geen verkeerd teeken te geven, want de 
kalkoenen zijn fijn van gehoor en wanneer zij dikwijls ver- 
ontrust worden, zijn zij op hunne hoede en listig. Eenigen 
zullen op het geluid antwoorden, zonder eene schrede te 
naderen , en verijdelen alzoo de pogingen van den jager, 
die moet zorgen, niet de minste beweging hoegenaamd te 
maken , vermits één oogopslag van den kalkoen al zijne 
hoop van hem te lokken , doet verdwijnen. Ook door het 
nabootsen van het geluid van den uil met banden, (Strix 
nebulosa), ontdekt men ze dadelijk in hunnen roest, vermits 
zij bij elke herhaling van dit geluid terstond kakelen en al- 
zoo gemakkelijk kunnen genaderd en tegen het aanbreken 
van den dag geschoten worden. 
De wilde kalkoenen houden zich het liefst op in de 
streek , waar zij zijn opgevoed , en keeren meestal naar de 
boomen terug , waar zij eenmaal geroest hebben. Men heeft 
vlugten gekend, die gedurende een aantal jaren op dezelfde 
plaats wederkeerden, om voedsel te gaan” zoeken, na eene 
verre reis te hebben afgelegd. Hunne rustplaats kiezen zij 
meestal op eene in de rivier uitstekende landtong, waar 
hooge boomen aanwezig zijn. Wanneer zij zich door een 
aanhoudend kakelen hebben verzameld, begeven zij zich 
in stilte naar hun nachtverblijf, en gaan digt naast elkan- 
der op de takken zitten : wanneer men somtijds het groote 
aantal , dat alsdan vergaderd is, ziet, zoude men meenen, 
dat het de algemeene verzamelplaats van de geheele nabuur- 
schap was. — Maar hoe verborgen of ongenaakbaar zij 
hunne rustplaats ook kiezen, niets kan hen voor den ijve- 
rigen en slimmen jager beveiligen, die, wanneer zij allen 
stil nedergezeten zijn, zich naar eene, door hem op den 
