A 
313 
der dekvederen van den staart, en eene tweede aan het uit= 
einde van den staart zelven, welke terstond hunne afkomst 
verrieden, daar de wilden het eerste kenmerk geheel mis- 
sen en het tweede noch zoo breed noch zoo helder is. — 
De wilde kalkoensche hen is meer algemeen en vroeger 
van den haarbos aan de borst voorzien , dan de tamme. — 
Het groote aantal van hennen, die dezen haarbos missen, 
heeft welligt aanleiding tot het beweren van sommige 
schrijvers gegeven, dat de hen nimmer er van voorzien is. 
De hen weegt gewoonlijk negen pond. De heer Aupugon 
heeft hennen geschoten, in den bloeitijd der aardbeziën , die 
dertien pond wogen, en sommigen waren zoo vet, dat 
zij uit den boom geschoten zijnde , zich te bersten vielen. 
De hanen verschillen meer in grootte en zwaarte (Il): vol- 
gens mededeelingen, mij uit verschillende gedeelten van de 
Vereenigde Staten geworden, kan men vijftien tot twingtig 
ponden als hunne middelbare zwaarte aannemen ; doch hanen 
van dertig ponden behooren niet onder de groote zeld- 
zaamheden , ja, men heeft mij zelfs verzekerd, dat er van 
veertig ponden zwaar bestonden. — Wat sommige opgaven 
aangaat , die deze zwaarte nog overtreffen, zoo ben ik zeer 
geneigd, deze als sprookjes te beschouwen. — De heer 
Aupveon verzekert mij, dat hij op de markt (5 Louisville er 
een’ gezien heeft, die zes en dertig pond woog ; de haar- 
bos van dezen vogel was meer dan een voet lang. Banrrau 
beschrijft een bijzonder groot en schoon exemplaar, voort- 
gekomen uit het ei van een’ wilden kalkoen, en door eene 
huishen uitgebroeid. — Wanneer deze kalkoen regt op stond, 
was zijn kop drie voet van den grond. — Het dier 
was trotsch , en scheen niet ongevoelig voor de bewonde- 
ring, die hij verwekte. 
Vele variëteiten zijn in den tammen staat, van den kal- 
koen voertgekomen ; en daarom behoeven wij niet verwon= 
