318 
bragt, daar ik hem, toen hìj naauwelijks twee of drie das" 
gen oud was, had gevangen. Hij werd zoo mak, dat hij 
iemand, die hem riep, volgde, en de lieveling van het 
kleine dorp werd. — Hij wilde nogtans nimmer met de 
tamme kalkoenen roesten , maar vloog elken avond op het 
dak van het huis, waar hij tot den dageraad bleef, — Toen 
hij twee jaren oud was, begon hij naar de bosschen te 
vliegen, waar hij voor het grootste gedeelte van den dag 
bleef, om tegen den avond weder te keeren. — Op 
zekeren morgen zag ik hem zeer vroeg naar het bosch 
vliegen , doch sloeg op die bijzonderheid weinig acht. — Ver- 
scheidene dagen verliepen er,‚ maar de vogel keerde niet 
weder. — Ik ging naar eenige meren, nabij Green-River, 
om te jagen, toen ik, na omstreeks vijf uren gegaan te 
zijn, een’ fraaijen kalkoenschen haan over het voetpad voor 
mij heen zag loopen. Daar de kalkoenen toen in den bes- 
sten staat voor de keuken waren, beval ik aan mijnen hond 
hem na te gaan en op te stooten. Deze ging met groote 
snelheid er op los, en toen hij den vogel naderde , zag ik 
tot mijne groote verbazing, dat deze zich daar weinig aan 
stoorde. — Juno was op het punt hem te grijpen , doch 
bleef plotseling staan en zag mij aan. Ik haastte mij hen 
te naderen, en men zal zich gemakkelijk mijne verwondering 
kunnen voorstellen , toen ik mijn’ eigen geliefkoosden vogel 
herkende, en bemerkte, dat hij den hond,had herkend en 
niet wilde wegvliegen, alhoewel het gezigt van een’ vreem- 
den hond, hem terstond zoude hebben doen ontvlugten.” 
Ik heb meer dan eens gezien , dat de tamme kalkoensche 
haan de hen van het nest verdreef en op de eijeren bleef 
zitten, tot dat zij uitgebroeid waren en al de pligten van 
de hen voor het jonge broedsel uitoefende, en nimmer 
wilde dulden, dat de hen naderde. _ 
Ik zag eens, dat een kalkoensche haan ging zitten broeden 
