324 
fazanten , maakt, dat men zich nimmer aan het schieten 
dezer laatste onwillens behoeft schuldig te maken, en hier- 
door staat deze wildsoort verre boven de patrijzen, vermits 
men daarvan slechts in zeer enkele gevallen, en dan nog 
wel eerst omstreeks de helft van October, wanneer zij hun 
volle senild hebben en zij, zich bij het opspringen tegen 
den wind verheffende, de borst vertoonen, voorbedachtelijk 
een haan kan schieten. 
Om de vermeerdering der patrijzen met goed gevolg te 
bevorderen en te zorgen, dat men jaarlijks een aan het ter- 
rein gêêvenredigd aantal klagten vinde, zorge men, dat er 
van kleine tot op vier à vijf stuks door schieten verminder- 
de, niet meer worden afgeschoten , maar men trachte veel- 
eer de nog talrijke klugten van twaalf à veertien stuks te 
vervolgen, die , wanneer zij in hun geheel blijven, meestal 
tegen den winter wegstrijken. 
Men kan wel is waar veel beter in de laatste maanden 
van den jagttijd nog enkele hoenders van die kleine klugten 
afschieten , terwijl men den ganschen dag bijkans vruchteloos 
de meer talrijke vervolgt, maar men houde steeds voor 
oogen, dat hier sprake is van het in goeden staat brengen en 
houden van een eigen jagtveld. 
In streken, waar er onder de stroopers liefhebbers en 
kenners van het tirasseren van patrijzen eu zwavelen van 
fazanten zijn, wordt het toezigt van den opziener oneindig 
verzwaard , vermits dit eene strooperij is, die des nachts 
wordt gepleegd en wel eene van de voornaamste , welke eene 
onophoudelijke waakzaamheid vorderen, aangezien daardoor 
in zeer korten tijd , een aanmerkelijk aantal dezer wildsoorten 
in stroopers handen geraakt; — even als door het plaatsen 
van paardeharen strikken langs de voren van geploegd en be- 
zaaid roggeland. 
Als algemeene en op alle wildsoorten toepasselijke regel 
