329 
moest ik mijn begonnen werk staken of vervolgen ? Ik heb 
vrijheid gevonden, om voort te gaan; met te meer vrij- 
moedigheid en genoegen, omdat het eerste lil van het aan 
het hoofd dezer bijdrage geplaatste maxime, het geheele 
wetsontwerp beheerscht. Mijn plan van behandeling moest 
ik uitbreiden. Zoo heeft de belangrijke , of liever fondamen- 
teele bepaling, bij artikel 5 van het wetsontwerp: »Bij ver- 
»vreemding kan het jagt- of vischregt niet van den eigendom van 
den grond of van het water worden afgescheiden”, mij geleid, 
om uit de door mij in den jare 1845 uitgegevene briefwis- 
seling, over de vraag: » Langs welken weg in de wet van den 
A1. Julj 4814, op het stuk der jagt, wenschelijk gewordene 
veranderingen zouden kunnen worden gemaakt? het volgende 
over te schrijven. 
In Frankrijk schijnt men nu het hulpdenkbeeld, dat de 
jagt eene annexe de la propriété te noemen is, gevonden te 
hebben. Die de jagt niet wil afgeschaft hebben, hetzelfde 
als de extirpatie van het wild, moet de jagt houden voor 
eene zelfstandige zaak; gevolgelijk door hare eigene inrig- 
tingen, overeenkomstig haren aard, haar wezen, hare ana- 
logie en verhoudingen, beheerd moetende worden. 
Mijn bewijs van het verderfelijke, bouw ik niet op be- 
spiegelingen, maar op daadzaken, 
Het koopen van het jagtregt , afgescheiden van den grond, 
werd bij ons uitgevonden. Vele eigenaars, die aan de jagt 
niets hechten, waren tot verkoopen genegen. Sommigen, 
die daartoe niet zoo gaarne overgingen, waren nog al te 
brengen tot eenen verkoop á titre de réméré. Een man, in 
twee ambtsbetrekkingen geplaatst, had zich aanvankelijk ecne 
privatieve jagt van circa twee duizend bunders weten aan te 
schaffen; ieder gevoelt , wat daarvan zou geworden zijn, 
als het besluit van 26 December 1826 (Staatsblad no. 64) 
daartegen niet hadde voorzien ? 
