332 
„il ne pourrait se faire que la chasse, passant de mains en 
» mains, restât toujours distincte de la propriété, et qu'une 
»famille acquît ainsi à titre perpétuel, par des conventions 
»successives, la faculté exclusive de chasser dans toutes les 
»terres d'une commune ou d'un canton. Ce droit ayant un 
»tel caractère de durée et d'étendue, pour n'être pas féodal 
»par le nom, ne le serait-il pas en réalité?” (4) 
Het verbod van afscheiding, wanneer men het jagtregt 
beschouwt als aan den grond verbonden, hoe men dit ook 
uitdrukte, wordt een zakelijk regt. In aard volgt het bij- 
voegsel het principale, en het verbod is eene eigendoms- 
beperking: 't welk geen plaats heeft, als men het jagtregt 
houdt voor een personeel regt, regt van toeëigening, door in- 
bezitheming , van dingen, die aan niemand toebehooren. 
Beide begrippen leveren hetzelfde resultaat op, maar zou 
het wel onverschillig zijn, welken der twee wegen gekozen 
worde? In allen gevalle schijnt het een belangrijke wensch, 
dat in de wet eene definitie van het jagtregt worde opgeno- 
men , waardoor de Opperste Magt een eeuwig stilzwijgen op- 
legde, en niet meer de geest des wetgevers uit speciale be- 
palingen behoefde te worden opgespoord. 
Het is opmerkelijk, dat de bedoelde definitie in geene 
der op het onderwerp verschenen wetten, te beginnen met 
de Fransche van 4790, wordt gevonden. Ik zou bijna zeg- 
gen, onbegrijpelijk, en het verbod van vervreemding erkend 
zijnde, niet moeijelijk allen grond tot doelloozen twist af te 
snijden. Echter zijn de relatieve beschouwingen meestal 
niet boven subjectiviteit verheven, b. v., in casu valt te zeg- 
gen, dat het kunnen vermijden van eigendoms-beperking , waar- 
tegen valsche overdreven begrippen over eigendom in maat- 
(1) De laatste zinsnede wordt in de fnemorie van toelichting, 
behoorende bij de voorgedragen wet, aangehaald gevonden. 
| 
| 
