333 
schappelijken staat zoo vaak worden gekweekt, de voorkeur 
zou moeten hebben; maar de wetgever zou er zich niet door 
mogen laten leiden, als het begrip: al wat op den grond 
verkregen wordt, behoort aan den grond, hem overwigtig toe- 
scheen. 
Het vatbare des onderwerps voor uiteenloopende beschou- 
wingen, kan om deszelfs exceptioneelen aard niet worden 
geloochend ; en ware ik door ligchaamsongesteldheden niet 
reeds langer dan een jaar aan mijn huis gebonden , ik zou 
lust gevoelen, de bestrijders van mijn gevoelen tot eene 
openbare bijeenkomst uit te noodigen, mij vleijende , dat wij 
eensgezind zouden scheiden. 
Nu zal ik beproeven, mijn gevoelen kort, doch ik hoop 
bondig, te verantwoorden. Ik zeil evenwel niet op eigen 
kompas. Ik heb mij laten leiden aan de hand van eenen 
der voortreffelijksten, en in de oudheid hoogst beroemden 
romeinschen regtsgeleerde Juuws Pavrus, onder de keizers 
Severus, Canacarra en ArrxanpeR hebbende gebloeid. 
Ik stel dan als Aste thesis: Het regt van grondeigendom 
brengt mede, buiten de gevallen, waarin de wet of de nood- 
zakelijkheid het betreden van eens anders grond wettigt , dat 
betreden te kunnen verbieden, 
2e thesis: Zulks verbiedende, is daarvan het natuvrlijk 
gevolg, dat hij, bij uitsluiting van alle anderen, het toe- 
eigeningsregt van het wild (jagen) uitoefent. 
se thesis: Het betreden van zijnen grond niet verbie- 
dende , ontstaat het regtsvermoeden van gedoogen, dat an- 
deren hun.gelijk regt van toeëigening er op uitoefenen. 
Bij het aannemen van deze drie stellingen , ten aanzien 
van het regt, kan, naar het mij (onder onderwerping aan 
verlichter oordeel) voorkomt, het aan Nederland passend 
jagtstelsel een regtskundig karakter bekomen, en daarmede 
alle onbestemde begrippen en ongerijmdheden vervallen. Een 
