334 
karakter geworteld in de zaak zelve. Het wild is toch eene 
zaak , aan niemand toebehoorende, en mitsdien alleen door 
toeëigening , bij inbezitneming, in eigendom kunnende over- 
gaan. En zou dan het regt om te jagen, alleen aan 
grondeigenaars gegeven wordende, niet ontaarden in een 
privilegie ? terwijl allen, die geene grondeigenaars zijn, wel 
het regt van toeêigening bezitten, maar het niet kunnen 
uitoefenen , en dus uitgesloten zijn. 
En ware het wild, als aan den grond behoorende te 
beschouwen, zou het door een’ onbevoegde in bezit geno- 
men niet aan dezen, maar den grondeigenaar toebehooren ; 
ondertusschen wordt, bij art. 44 der voorgedragen wet, 
even zoo als bij art. 7 der nog vigerende , de verbeurdver- 
klaring tot straf van dien onbevoegde voorgeschreven; en 
stelliger erkentenis van het toeëigeningsregt in abstracto schijnt 
niet verlangd te kunnen worden. 
In eene volgende bijdrage over de Fransche wet van 1845 
(ook al, helaas! door Nederlanders begeerd) zal het over- 
zigt der discussiën nog wel aanleiding geven. 
Ik ga over om de tegenwerpingen tegen het behouden 
der publieke jagt op te noemen. De eerste is, dat de wils- 
verklaring aan den last van registratie, aan kosten en afpa_ 
ling van den grond onderworpen was. Meer woorden dan 
de vermelding vordert, behoeft de oplossing niet. De te- 
genwerping betreft niet het regt, maar den vorm, en zal 
verdwijnen, als de registratie kosteloos kunne plaats heb- 
ben en de afpaling facultatief worde gelaten ! 
De tweede tegenwerping is weinig gewigtiger. Ze is: dat 
het betreden van den grond buiten toestemming, voor 
een servituut zou moeten worden gehouden; want het be- 
hoeft niet langer te duren, dan met zijnen wil overeenkomt , 
en die veranderende, heeft hij tot zoo lang het regt van 
gedoogen uitgeoefend. Het staat gelijk met die tallooze 
