349 
uwe trouwe Diane staren met genoegen op den schoonen 
buit. — Was het evenwel de éérste fasant, welken gij 
onder schot kreegt, dan durf ik niets voorspellen : misschien 
waren uwe beide schoten reeds op korten afstand vruch- 
teloos gelost en met eene bevende hand houdt gij uw ledig 
geweer, terwijl uwe oogen den vlugtenden vogel onbewe- 
gelijk nastaren (l). Is dit het geval, welnu, merk dan 
de streek op, werwaarts bij henen trok, en binnen korten 
tijd verheugt gij u welligt nog in zijn bezit; doch, mag 
ik er eenen goeden raad bijvoegen, laat eerst uw in bewe- 
ging gebragt bloed bedaren. 
Het zal wel geen der lezers van het tijdschrift verwon- 
deren, dat ik in hetzelve een artikel aan deze edele wild- 
soort wijde. Zij toch maakt het sieraad van een jagtveld 
uit en aan haar komt gewisselijk na het grof wild, den voor- 
rang toe. 
Volgens eene oude overlevering, zouden de fasanten door 
de veroverraars van het gulden vlies, uit Colchis in Europa 
zijn overgebragt (2); dan, wat hier ook van zijn moge , 
bet schijnt zeker, dat zij uit Mingrelie afkomstig zijn , hoe- 
wel de juiste tijd der overbrenging onbekend is. 
Daar deze wildsoort niet dan in sommige streken van Ne- 
derland voorkomt, acht ik eene beschrijving niet onnoodig, 
en ik weet er geene betere dan die van onzen beroemden 
ornitholoog Teumisck over te nemen : 
»Kop en hals van een goudglanzend groen, met een’ 
blaauw purperen weêrschijn ; aan de beide zijden van het 
achterhoofd twee opstaande kuifjes. van goudachtig groen; 
(Ì) »Weet hier vaneenigh mensch, ick weet er van te spreecken.’” 
VONDELs 
(2) C. Gesrer, de avium natura. p. 65%. e 
