346 
Tot de fasantenjagt worden bedaarde honden vereïscht, 
die goed voet-houden en denzelven niet in hunne drift 
overloopen. Men moet het bij ondervinding kennen, om te 
weten, hoelang en hoe ver de fasanten, vooral de hanen , 
soms loopen, en hoe vele wedergangen zij maken, eer zij 
zich drukken ; maar dan ook liggen zij meestal zoo vast, dat 
men hen, om zoo te spreken, bijna met de handen grij- 
pen kan. — Het is hierom noodig, dat de honden, met 
welke men op fasanten jaagt, een’ uitstekend goeden neus 
hebben, dewijl ze anders ligtelijk het spoor bijster worden, 
en tevens zoodanig zijn afgerigt, dat zij blijven staan, tot 
dat het wild voor hen wordt opgejaagd , en niet toespringen, 
want hierdoor wordt menige fasant, en wel meestal hen- 
nen, welke nog vaster dan de hanen liggen, gegrepen. Het 
spreekt voorts wel van zelf , dat men, als men zijne jagt 
in stand wil houden , geene hennen moet schieten, 
Men heeft dikwerf ;gezien, dat pogingen, om fasanten 
aan ite kweeken, in streken waar ze vroeger niet voor- 
kwamen, geheel mislukken, en dat zij , hoewel behoorlijk 
gebroeid hebbende, in het najaar die streken verlaten en 
zich her- en derwaarts verspreiden. Wanneer dit verschijn- 
scl plaats heeft, kan men het als een bewijs beschouwen , 
dat óf de soort van den grond óf de vegetatie hiervan de 
oorzaak is, 
In zoodanige streken is het onraadzaam , eene tweede 
proef, alleen in het loslaten van eenige hennen en de noo- 
dige hanen in het veorjaar bestaande, te nemen, vermits 
het bijna zeker is, dat zich in het najaar hetzelfde ver- 
saysoen is selfs in persoon in ’t'vell gaen, vangen, metten Sack 
ofte schieten met den Boge eenen Faijsaenschen Haen ende geen 
Hennen, op de boete voorsz.” 
Ordonnantie op de jagt in Zuidholland, vaa den 3den October 
1601. 
# 
b 
