349 
Te dien einde graaft men ,-liefst in de nabijheid der 
voerplaatsen , eene greppel van twee ellen lang, ter diepte 
en breedte van drie palmen, welke van tijd tot tijd, b. v. 
om de veertien dagen, op de volgende wijze wordt ge- 
vuld: erwten-stroo, hennip-kaf, vermolmd wilgenhout in 
lagen ; (tusschen elke laag strooit men wat wierook , kamfer 
en klein gesneden gele was) hetwelk met eene laag van 
versch afgesneden riet wordt bedekt. — Daarna wordt er, 
aan het eene einde der greppel, de brand ingestoken en 
smeulende gehouden tot alles verteerd is ; waarbij men even- 
wel dient te zorgen, dat de vlam niet uitsla. 
Men behoort hiertoe stil weder te kiezen en de beste tijd 
is de morgenstond, vóór dat de dauw opgetrokken is. 
Er bestaan verschillende variëteiten van den gewonen fa- 
sant, waaronder eene met den witten halsband, welke veel- 
vuldig in Duitschland en vooral in Bohemen voorkomt; men 
moet deze evenwel niet verwarren met den Chineschen hals- 
band-fasant, (Phasianus torquatus, Teun.) welke eene geheel 
afzonderlijke soort uitmaakt (1). 
__(f) Manuel d’Ornithologie, t. a. p. 
DA 
