360 
Tot hiertoe bekommerde men zich weinig om het aanfok- 
ken en veredelen van de rassen der patrijshonden, even 
als ons in het algemeen de kennis der geheimen en wetten 
van het veredelen der dieren vrij onverschillig bleef. Hier 
en daar is, wel is waar, het zuiver houden van enkele ras- 
sen beproefd, doch op de wijze, zooals dit werd onder- 
nomen, konde onmogelijk iets belangrijks daarmede bereikt 
worden, Want men liet honden met elkander paren, vaa 
welke men naauwelijks de ouders, veel minder de voor- 
ouderen, kende; niet bedenkende, dat juist bij de honden 
de jongen maar al te dikwijls naar vroegere voorouders aar- 
den ‚en men zag daarbij meer op de ingeborene natuurlijke 
hoedanigheden, dan op aangekweekte goede eigenschappen. 
Vooral verloor men het grondbeginsel geheel uit het oog, 
dat paring onder naaste bloedverwanten, slechts schadelijk 
op de voortteling werkt; want zelfs Aus vem WinckeeL en 
Jester, die door de jagerwereld erkende autoriteiten, laten 
zich in dit opzigt op eene onbegrijpelijke wijze uit, terwijl 
de eerste zegt: 
»Van het vooroordeel, dat het nadeelig is, naverwante 
honden met elkander te paren, is het verstandige gedeelte 
der jagers reeds lang terug gekomen,’ — (!) en de laatste 
beweert zelfs: »het inmengen van vreemd bloed is niet 
alleen onnoodig , maar zelfs schadelijk.” 
Daarom heeft men er zich ook bij ons zelden op toege- 
legd, om rassen met nieuwe hoedanigheden en nieuwe be- 
kwaamheden aan te schaffen, zoo als de Engelschen dit ver- 
staan. Men behoeft niet van overdrevene voorliefde voor 
de Engelschen beschuldigd te worden, wanneer men be- 
kent, dat juist in het voorttelen en aanfokken van die- 
ren de Engelschen veel hebben uitgerigt en daarin alle be- 
schaafde natiën voor zijn gegaan. Waarlijk, men moet de 
eindelooze mocite, de eeuwen lang voortgezette zorg en de 
