363 
nigvuldig gebruik derzelven af (hoewel honden, welke zelden 
gebruikt worden, veel van de scherpte hunner renkorganen 
verliezen) , maar hoofdzakelijk van eene bepaalde zamenstel- 
ling der\inwendige bewerktuiging. Bij weinige dieren is de ver- 
takking der reukzenuwen met de hersenen en de slijmhuid van 
den neus (het vlies van Scuxerven) zoo aanmerkelijk als bij den 
hond, en onder de honden bij uitstekendheid weder bij die- 
genen, welke breede koppen hebben, zoedat hierin dit, 
met talrijke vertakkingen der reukzenuwen voorziene slijmvlies, 
eene in evenredigheid groote oppervlakte kan innemen. Alle 
honden met breede koppen moeten daarom een goede neus 
hebben,en dit is ook het geval: de echte goede patrijshon- 
den munten door de breedte hunner koppen uit, en de wind- 
hond met zijnen smallen kop, is wegens zijn weinig scherp 
reukorgaan bekend. Men zoude daar tegen wel kunnen aan- 
voeren , dat de buldog, die een dikken kop heeft, nogtans 
van eenen slechten neus voorzien is, doch bij naauwkeuri- 
ger onderzoek zal men bevinden , dat zijn kop meer dikwangig 
en kort, dan breed is, terwijl zijne onderkaak vooruit staat, 
en zijne neusgaten zoo achterwaarts liggen en ingedrukt 
zijn, dat ten minste hierin geen genoegzame plaats voor de 
uitbreiding der reukzenuwen kan gelegen zijn. Even zoo 
zijn ook integendeel spitse snoeten geen bewijs van slechte 
reukwerktuigen, wanneer slechts de kop daarmede in ver- 
houding staat: want de wolf en de vos, die even zoo zeer 
door hunnen spitsen snoet, als door de fijnheid van hunnen 
reuk uitmunten, hebben in der daad zeer breede koppen. 
Het belangrijkste is aldus een goede neus, die dan het 
gemakkelijkst door het gebruik geoefend wordt, wanneer hij 
volgens de ontleedkundige zamenstelling der organen aanwe- 
zig is. 
Verlies buitendien bij het aanfokken uwer honden nooit de 
volgende grondbeginselen uit het oog: 
