388 
schillig aan te hooren; gaat de onbeschaamdheid van den 
verteller echter zoo ver (hetgeen niet zonder voorbeelden 
is!) dat hij zelfs zonder blozen durft verzekeren en beweert, 
dat hij nooit mist, dan blijft den ouden practischen jager 
niets anders over , dan, het oude en ware Weidmans spreek- 
woord gedachtig: »wie nooit miste, heeft ook nooit getrof- 
fen „° de schouders op te halen en — te zwijgen. Daar het 
echter eene waarheid is, dat ook de beste schutters niet 
zelden, maar zelfs onbegrijpelijk lomp kunnen missen, 
en menigen pogcher daarentegen verwonderlijk gelukkige, zoo- 
genoemde kunstschoten dikwijls gelukken, zoo heb ik er 
dikwijls over nagedacht , of het uitvoerbaar ware , 
naar de mathematische verhouding der gewone tref- tot de 
misschoten, een zekeren maatstaf van bekwaamheid in de 
schietkunst , eene vormlijke ranglijst onder de schutters vast 
te stellen, en het resultaat hiervan was, dat reeds hij, 
wiens doodelijke tot de misschoten (op de jagt, niet naar 
de schijf, en zoowel met buksen als geweren), als 6 : 1 
plegen in verhouding te zijn, als een zeer goed, ja onder 
de uitmuntende schutters mag gerekend worden. 
Lof en eer verdient die jager-matador , die onder de zes 
schoten op vliegend wild slechts eens misschiet , die een 
half dozijn houtsnippen of patrijzen, ja zelfs watersnippen 
zonder- een enkel misschot kan doen vallen! Meer kan 
en mag men, naar mijne meening, van den volmaaktsten 
jager niet verlangen en — zou er in vele streken nog 
wel iets te jagen zijn, als zulke meesters niet gelukkig zeld- 
zaam waren ? 
De verhouding van 5 doodende schoten tot 1 misschot, 
zelfs nog 4: 4, kwalificeren mijns inziens altijd een goed schut- 
ter; 5 : 4, en ook des noods 2 : 4 behooren onder de 
middelmatigen ; al het mindere echter, naar de verscheidene 
graden eener omgekeerde verhouding, der laatsten tot de 
