330 
die zal het wild gewoonlijk gezond en vrolijk met den 
schrik zien vrijkomen. — Het dient het arme wild ten ge- 
luk, dat het aan de overmatige driftigheid van menig jager 
zijn behoud dikwijls alleen te danken heeft ! Ook den geoe- 
fendsten veteraan zal het nog dikwijls gebeuren, dat hij, ver- 
rast bij het naderen van een buitengewoon groot hert , eenig- 
zins door hartklopping ontstelt ; — de oude practicus weet 
zich te vatten: hij verzamelt, als ’t ware, alle tegenwoor- 
digheid van geest, om op het beslissend oogenblik ten min- 
ste niet te missen, en de zegepraal over het opwellende bloed 
verhoogt zoo nog de vreugde, welke een gelukkig mees- 
terschot bij hem veroorzaakt. 
Overigens is het onnoodig de lange en reeds algemeen 
bekende leer te herhalen, dat wie een echt schutter wor- 
den wil, niet dikwijls van geweren verwisselen mag; 
altijd, zoo mogelijk, met hetzelfde goed kruid en hagel 
moet voorzien en van eene juiste ladingmaat moet verzekerd 
zijn. Immers, alleen daardoor, dat in dit laatste eenig ver- 
zuim of misgreep gedaan is, laat zich de overigens onver- 
klaarbare verschijning ontraadselen , dat zelfs de beroemdste 
schutter, wien in den snelsten loop of vlugt het voorwerp 
nooit zal ontkomen, — meermalen , soms op 20—50 pas- 
sen — een zittend of staande stuk wild zelfs, tot ieders 
verwondering , schandelijk kan missen. 
Het is intusschen naar mijne eigene ondervinding, niet 
minder waar , dat men gewoonlijk dan het beste schiet , als 
men hetzij alléén , of ook met een of hoogstens twee gewone 
vrienden ter jagt gaat; de ergerlijkste teleurstellingen 
zullen echter hem ten deel vallen, die, als opper- 
jagermeester beroemd, in een talrijk en gedeeltelijk ten 
minste nog onbekend gezelschap van niet minder beroemde 
schutters en jagtvrienden, bij eene of andere groote jagt , 
van zijne bekwaamheid wezenlijk bewonderingswaardige , 
