391 
schitterende proeven wil “geven. De overtuiging, dat alle 
bij zulke groote jagten gewoonlijk zeer nabij staande buren, 
met de meest gespannen opmerkzaamheid hunne blikken op 
het schot van dien uitgenoodigden vreemdeling gevestigd hou- 
den; de zeer vergeefelijke trots, om zijner beroemdheid 
geene onuitwischbare vlek te doen aankleven , zoodat zij 
dezen jagtvrienden welligt nog jaren lang rijkelijk stof tot 
vrolijk avond-onderhoud zoude opleveren, hebben mij dik- 
wijls — ik beken het vrijmoedig — in eene zoo kinderach- 
tige verlegenheid gebragt, dat ik (en wel vooral, als ik 
door kale plekken in het hout , het wild van verre op mij 
konde"zien aankomen) door al te beangstigde zorg, om voor 
aller oogen toch meesterlijk te treffen, op onbegrijpelijke 
wijze somtijds misschoot (1). 
Niets verstoort ook , hetgeen alle ervarene jagtlicf- 
hebbers zullen toestemmen , het voor een gelukkig schot zoo 
bij voorkeur noodige zelfsvertrouwen meer, dan (zoo als 
helaas ! dikwijls pleegt te geschieden) als de jagtaanvoerder 
ons met eenen merkbaren glimlach zegt: 
„Hier heeft (misschien voor 40 of 20 jaren) die 
en die een’ drie-ender mis geschoten !’ En ik vraag 
een ieder op het geweten af, of hem in zulk ge- 
val ook niet een zeker bang gevoel, dat hem een 
stuk mogte aanloopen en hij dan welligt — tot nieuwe 
spotternij — ook missen kon, heeft aangegrepen? Sedert 
(1) De ware jager is intusschen gewoon (hetgeen zeer karak- 
teristiek is) in dergelijke gevallen, niet zijne toevlugt te nemen, 
tot de afgezaagde verontschuldigingen van het nabranden van 
het geweer, enz., omdat deze, ook als zij werkelijk gegrond 
zijn, gewoonlijk niet als geloofbaar worden aangenomen. Hij be- 
ijvert zich, zijn innerlijke spijt onder een steeds eigenen lagchenden 
trek te verbergen en hoopt, dat wie hem nader kent en het motto 
vanfdit opstel christelijk behartigt, zich zal geroepen achten, 
zijne schutters eere te verschoonene, 
