392 
bij eene zekere groote jagt, in eene wildrijke streek, 
een toenmaals zeer beroemd, buitengewoon groot edel- 
hert, door zekeren graaf N., schandelijk gemist werd en 
dit geval tot aan het uitsterven van alle toenmalige jagtvrien- 
den bekend bleef, heeft mij altijd eene huivering aange- 
grepen, als ik op post werd gesteld in een jagtveld , waar 
een kapitaal-hert zich moest ophouden. 
Voor alles echter verdient een niet weinig heerschend 
misbruik bij vele al te buitgierige broodjagers hier eene 
opentlijke teregtwijzing, die als men het ongeluk heeft, 
een stuk grof wild, of ook wel een — vos, te mis- 
sen , (waarvoor men overigens door eigene ergernis ge- 
noeg bestraft is), hun verdriet niet slechts opvallend doen, 
Kennen, maarFook wel (Ezempla sunt odiosa !) in onbetame- 
lijke bewoordingen aan hunnen wrevel gewoon zijn lucht te 
geven. Immers, niets kan toch meer tegen de bedoeling 
strijden , vooral als men te doen heeft met aanvangende jagers, 
dan door opentlijk in eenen vreeselijken , hoogst onregtma- 
tigen toorn, eene toch altijd nog meerdere beangstiging in 
het schieten, welke , zoo als wij straks zeiden, den bekwaam- 
sten schutter pijnlijk is, bij hen op te wekken , hetwelk het 
zeer natuurlijke gevolg zal hebben, dat zij menig stuk wild, 
hetgeen gemakkelijk ware geweest te schieten, bijna bevende 
op het vizier nemen, en stellig ongedeerd zullen laten pas- 
seren. 
ED Zen 
