394 
voveral en altijd van zijne kunst zeker is” ! — Hoe zeer 
onderscheidt zich zóó iemand van dat legio geweerdragers , 
die slechts zóó lang hunne bezonnenheid behouden, als het- 
geen op de jagt voorvalt, geheel in den gewonen gang blijft , 
doch welke geheel en al van hun stuk geraken, zoodra 
er iets geschiedt, waarop zij niet voorbereid waren; bij 
voorbeeld ,‚ wanneer op de jagt, als zij slechts klein wild 
verwachten , onverwachts zich een grooter of zeldzamer stuk 
wild opdoet. Doodsbleek wordt alsdan hun aangezigt; zij 
beven als iemand, die de koorts heeft, en een hevig hart- 
kloppen verlamt geheel hunne spierkracht , zoo dat zij als 
betooverd staan , en den onpartijdigen toeschouwer herinneren 
van de eekhorentjes in Oost-Indië , die niettegenstaande 
hunne vlugheid, door den aanblik van de ratelslang , als 
ket ware versteend, geen lid meer bewegen kunnen , dan 
alléén om te — sidderen. 
Zulke lieden gelijken een’ ruiter, die zoolang als zijn 
paard in den gewonen stap of galop blijft, vast en sierlijk in 
den zadel zit, door de toeschouwers voor eenen grooten 
paardentemmer gehouden wordt en door gebaren van zelfs- 
behagen genoegzaam te kennen geeft, dat ook hij zich zelven 
als zoodanig beschouwt; doch die, zoodra zijn ros het goed- 
vindt den een of anderen onverwachten zijsprong te maken, 
dadelijk houding en evenwigt verliest en, naar de manen 
grijpend , nu even zoo ootmoedig de hulp der voorbijgangers 
moet inroepen , als hij kort te voren hen trots voorbij ga- 
loppeerde, 
Er zijn schutters, die den naam hebben van zelden mis te 
schieten , omdat men hen op de vlakte dikwijls verschei- 
dene malen achter elkander zag treffen; daaruit volgt echter 
niet , dat een zoodanige ook elke andere , welligt veel moei- 
jelijker proef kan doorstaan , dat hij, b. v. het zoogenaamde 
sop den aanslag schieten in het hout” verstaat. Dit vordert 
