395 
namelijk eene veel vluggere hand , dan op de vlakte, vermits 
de schutter nu niet naar willekeur het oogenblik van af- 
trekken kan kiezen, maar het met de grootste snelheid en 
als eene schim voorbij-ijlende wild, als het ware in zijn 
schot moet opvangen. 
Ik kan daarom, hoe gewaagd het ook moge schijnen , een’ 
van het jagerpubliek geliefkoosden schrijver tegen te spreken , 
niet instemmen met de mathematische verhouding , volgens 
welke de Hr. opperhoutvester vor WiLpuncen te Marburg, 
in zijne Weidmann’s Feierabende (te deel, pag. 10) , de ver- 
schillende graden der schietkunst door de opgave van het 
aantal keeren dat men treft of misschiet , heeft zoeken te 
bepalen , en dezelve als volkomen doelmatig in de practische 
aanwending aannemen. 
Ten einde den lezer de vergelijking van onze classificatie, 
zoo gemakkelijk mogelijk te maken, laat ik bovenbedoelde 
schaal hier woordelijk volgen ; de heer v. W. zegt , name- 
lijk ter aangehaalde plaatse : 
»Prijs en eer den Jager-matador , welke van zes schoten 
met de buks op grof wild, door elkander slechts een mist ; 
welke een half dozijn houtsnippen of patrijzen , ja zelfs wa- 
tersnippen , zonder eene enkele keer mis te schieten, kan 
nedervellen ! Meer kan en mag men, geloof ik, van den vol- 
maaktsten jager niet verlangen. 
»De verhouding van de raak- tot de misschoten, als 5: 4, 
zelfs nog 4: 1, qualificeert volgens mijn oordeel nog altijd 
tot een’ goeden ; 5 : 1 (ook des noods nog 2:14) tot eenen 
middelmatigen ; al het overige echter, volgens de verschei- 
dene graden in omgekeerde verhouding der laatsten tot de 
eersten , tot aan den lotto-schutter (vijf en tachtig misscho- 
ten tegen vijf raakschoten) tot den slechten , ja, met ver- 
lof gezegd, tot den zoo erbarmelijken schutter, dat men 
een’ zoodanigen zonder mededoogen , vanwege de jagt- 
