336 
policie, voor altijd verbieden moest een geweer te 
voeren.” 
Deze stelling zal ik duidelijkshalve ontleden, 
Wie met zes buksschoten , door elkander gerekend, zes 
stukken wild doodt , moet zonder twijfel een goed geoefende, 
voornamelijk echter een zeer bedaard. en koelbloedig schut- 
ter zijn ; of men hem echter onvoorwaardelijk een jager-ma- 
tador noemen mag, moot ik toch betwijfelen, zoo lang 
men mij zijne wijze van jagen niet nader opgeeft. Schiet 
hij b. v. nooit verder, dan op 70—80, of hoogstens 90 pas- 
sen ; nooit onder zekere omstandigheden , gelijk b. v. in de 
schemering ; nooit anders , dan wanneer het wild dwars staat, 
of zich langzaam voorwaarts begeeft, zoo vind ìk er niets bij- 
zonders in , dat hem slechts zelden een schot mislukt, ten 
minste in jagten, waar de wildbaan belangrijk is en de af- 
leveringstermijn niet al te kort gesteld is. Daarentegen 
zoude zulks bijna tot de wonderen behooren in streken , die 
arm aan wild zijn, alwaar men met eene soort van geeuw- 
honger elke gelegenheid om een’ kogel aan te brengen. aan- 
grijpt ; waar flink weg geschoten worden moet , het wild zij 
verre of nabij , in volle vlugt of gerust, door stammen, strui= 
ken enz gedekt , of op vrije plaatsen. 
Nog minder ben ik het met den heer v. W. omtrent het 
schieten in de vlugt eens. 
Hij zegt, namelijk, op bovengemelde plaats: »Meer kan 
men van den volmaaktsten jager niet verlangen , dan dat hij 
6 patrijzen of houtsnippen, of zelfs watersnippen, zonder een” 
enkelen te missen , nedervelt.” 
Ik beken volgaarne, dat wanneer dit waar was, namelijk , 
indien men werkelijk niets meer behoefde te doen, dan 6 
patrijzen achter elkander te schieten, om voor een’ volmaakten 
schutter te worden gehouden, het volgens mijn gevoelen 
niet de moeite waard zoude wezen, er een te zijn. 
