400 
iets meet gedaan, en ik plaats hem op eenen hoogêren trap 
dan den vorigen. 
Nog iets meer dan het bovengenoemde heeft hij gedaan, 
welke op een drijfjagt een half dozijn in una serie neder- 
schiet , en hem komt zonder twijfel een’ aanzienlijken rang 
onder de goede schutters toe, zelfs dan, wanneer ook (het- 
welk bijna niet denkbaar is), de voorheen door mij aange- 
haalde gunstige omstandigheden, zonder uitzondering , bij alle 
de zes snippen hadden plaats gevonden. Ik zeg een’ aan- 
zienlijken rang , want wat men verrigten moet , om den 
hoogsten te verdienen , daarover hierna meer. 
Voor het non plus ultra der schietkunst schijnt de heer 
opperhoutvester v. W. zes opvolgende raakschoten op water- 
snippen te houden. Ook hieromtrent zijn onze beschouwingen 
uiteenloopend. Wanneer niet het koe, wanneer en waar? nader 
worde toegeligt. Waren het poelsnippen (Sc. major), bokjes (Sc. 
gallinula) of gewone watersnippen (Sc. gallinago)? werden de- 
_ zelve in den eigenlijken trektijd, namelijk in het voor- of na- 
Jaar , of in Augustus en September , alzoo welligt nog jong 
zijnde, geschoten ? op kale weilanden, of in lang gras of 
riet ? was het terrein vlak of met struiken begroeid , zeer 
moerassig, of kon men er met zekerheid over loopen „ om 
haar te naderen? hielden zij voor den hond of niet ? 
Genoeg gevraagd. — Elke kenner zal mij verstaan. De 
poelsnip, die merkelijk grooter en bovendien zeldzamer dan 
de overige leden van zijn geslacht is , vliegt lijnregt , en 
piet zeef snel ; zij ligt behalve dat gewoonlijk vast en het zoude 
daarom zulk eene moeijelijke taak niet zijn, er zes na elkan- 
der te schieten. Even zoo gemakkelijk is het bokje te tref- 
fen, dat bijna altijd zonder onderscheid van plaats of weder, 
vlak voor de voeten van den jager opspringt, en slechts 
matig snel vliegt ; terwijl het daarenboven met de fijnste soort 
van hagel, dat het treffen zoo zeer verligt, kan gedood 
