401 
worden (4) ; deze beide soorten heeft alzoo de Heer v. W. wel 
niet kunnen bedoelen, maar wel de gewone watersnippen (Sc. 
gallinago) , die wegens hare ongeregeld zwenkende en 
daarbij uiterst snelle vlugt zóó beroemd zijn, dat men het 
watersnippen schieten algemeen voor het moeijelijkste houdt. 
Is het dan waarlijk zoo bijzonder moeijelijk, op deze snel- 
vliegers 6 goede schoten te doen? of berust de overtuiging 
van deze zwarigheid meer op een oud vooroordeel , hetwelk 
wij als het ware met de moedermelk inzuigen? Ik geloof 
het laatste, want de hoofdzaak, waarom op de watersnip- 
penjagt meer dan bij andere gelegenheden wordt misgescho- 
ten, is gedeeltelijk, volgens mijn oordeel, daaraan toe te 
schrijven, dat gewoonlijk te ver op haar moet geschoten 
worden, omdat zij (enkele gevallen uitgezonderd) zelden 
vast liggen , en ook dan, wanneer zij vrij digt opgesprongen 
zijn, wegens hare snelle vlugt, zoo spoedig buiten schot 
geraken, dat een jager , welken het door langdurige onder- 
vinding niet tot gewoonte is geworden op den aanslag te schie- 
ten, of in het geheel niet gereed — of wel te laat komt. 
Dat hier niet gesproken wordt over jonge watersnippen, 
die men, nog naauwelijks vlug zijnde , in Julij en Augustus 
aantreft, en zonder de minste kunst schieten kan , daar zij 
even slecht vliegen , als vast liggen, spreekt van zelf ; men 
bedoelt veeleer die zoo geoefende luchtreizigers , die in het 
voorjaar en in den herfst op vlakke, kale moerasgronden , 
weilanden en aan oevers liggen , waar geen mensch hen 
onbemerkt kan nabij komen, en de eene de andere, door 
hun hatelijk »ketsch ! ketsch !” opjaagt. 
(1) Het bokje schijnt in Duitschland anders te vliegen dan bij 
ons; ik twijfel niet of vele jagers zullen het met mij eens ziju; 
dat het niet altijd zoo gemakkelijk ís om bokjes te schieten, 
vooral bij harden wind en een moecijelijk terrein. Vent. 
