410 
vliegend of viervoetig wild, met elken loop een te treffen 
en zulks wel in den tijd van eene enkele sekonde , is zonder 
twijfel het hoogste genot van de jagt en ook voor den aan- 
schouwer een interessant gezigt. 
Op de patrijzenjagt b. v. komt zelfs de beste schutter als 
een schooljongen en onhandig voor, wanneer hij, na dat 
zijn schot getroffen heeft , de wegvliegende hoenders met het 
afgeschoten enkel geweer in de hand nakijkt; terwijl zijn 
medgezel met de snelheid eener gedachte zijne twee loopen 
weet te gebruiken , en met elken een hoen nederschiet. 
Nog meer in het oog loopende is zoo iets op drijfjagten. 
b. v. wanneer op het vlakke veld twee hazen te gelijk na- 
deren ; het meeste echter met grof wild, hetwelk buitendien 
slechts zelden alléén komt en waarbij men , zoodra als het 
eerste stuk ongestoord voorbij is gekomen , bijna altijd met 
zekerheid er op rekenen kan, dat alle de overigen zullen 
volgen en zich de gewenschte gelegenheid tot het maken 
van eene doublette zal aanbieden. 
Ik heb echter door deze aanmerkingen, welke eigenlijk 
tot de noten van het opstel zouden behooren , slechts willen 
doen uitkomen, dat het een reeds geoefenden schutter niet 
voegt een enkel geweer te voeren. 
b) Dat hij een juiste oogmaat hebbe, om den afstand der 
voorwerpen „ waarop hij schieten wil, altijd zoo naauwkeurig 
mogelijk te beoordeelen; hetwelk vooral dan te pas komt, 
wanneer er des winters sneeuw ligt en de daarop schij- 
nende zon het oog verblindt. 
e) Dat hij niet te veel van zijn eigen geweer afhangt , 
namelijk , hij moet met vreemde geweren, aan welker aan 
leg hij niet gewoon is, ofschoon niet zoo zeker als met 
zijn eigen wapen , echter in geen geval slecht schieten. 
d) Dat de nabijheid van andere schutters hem niet driftig 
mag maken, en tot overijling aanleiding geeft, 
