412 
er eene groote waarde aan te hechten, wanneer van hen ge- 
zegd wordt , »men ziet ze zelden misschieten”” — Deze hoog- 
moed voert echter op dwaalwegen; want zij laten zich daar- 
door ligt verleiden om in het geheel niet te schieten, voor- 
namelijk in het hout, waar zij zich onbemerkt gelooven , 
ten einde hunnen schutterroem niet te bezwalken. Zulke 
lieden laten alles zeer nabij komen , schieten op geen haas 
dan dwars, of van achteren , bedenken echter niet, dat zij 
daardoor een groot mistrouwen ìn hunne eigene kunst 
„aan den dag leggen, en dat het een’ goeden schutter zeker 
niet tot eer verstrekt, wanneer hij zijne afkeer van moeije- 
lijke schoten, als het ware opentlijk bekent. Zulke jagers 
mikken, om regt zeker van hunne zaak te zijm, gewoonlijk 
langer dan noodig is, en gebruiken buitendien alle mogelijke 
voorzorgen. — Zij maken zich b. v., wanneer zij iets in de 
verte zien aankomen, lang van te voren gereed, staan op. 
hunnen post, bij drijfjagten, altijd met den vinger aan den 
trekker , en hechten daarenboven met eene zekere angstige 
naauwkeurigheid aan zoodanige kleine voorzorg-maatregelen , 
welke de voortreffelijke schutter, in het vaste vertrouwen 
op zijne vaardigheid, grootmoedig versmaadt. 
Alle voorkomende, zeer moeijelijke schoten, worden door 
den zoodanigen vemeden, zoo veel als immer mogelijk is. 
Wanneer b. v. op den trek een houtsnip stil en snel voorbij 
vliegt, zoo schieten zij gewis niet, maar verzwijgen het te- 
vens; of wanneer zij vreezen moeten, dat de buurman het 
bemerkt heeft, zoo bedenken zij de eene of andere uitvlugt ; 
dan heet ket b. v. »de takken hinderden mij,” of »zij 
vloog achter mij om,’ of »ik gag ze te laat ,” of » ìk haakte 
met mijn geweer,” of »de haan stond in de rust.” Som- 
tijds heeft het geweer geweigerd of nagebrand , wanneer 
zijne medejagers verre genoeg af waren, om dit te kunner 
gelooven. 
