413 
Dezelfde verontschuldigingen worden oek dikwerf bij an- 
dere gelegenheden gebruikt, waar, wel ingezien , niets heeft 
ontbroken dan een kort besluit. 
Zoo zal men b. v. in het hout zulk eenen wijfelaar zel 
den of nooit op een vos zien schicten,'welke, in plaats van 
zoo als gewoonlijk, hem regt nabij te komen, reeds op eene 
zekere distantie, ofschoon goed binnen schot, snel omkeert 
en van hem afloopt; tenzij zulks op eene opene plek of in zeer 
dun opgaand hout ware, waar plaats genoeg is om na te 
houden; ontbreekt deze, dan wordt er zeker niet geschoten „ 
maar eene der bovenvermelde ontschuldigingen aangehaald, 
wanneer iemand vraagt: » waarom er niet geschoten is?” 
Buitendien hebben deze heeren eene soort van aandrift, 
om elk misschot te verontschuldigen, en zijn letterlijk on- 
uvitputbaar in het uitvinden van gronden ter regtvaardiging. 
Kunnen zij niets anders vinden, dan nemen zij het gewone 
historietje te baat, »dat het geweer nagebrand heeft.” 
Zoo zeer als deze lieden eene bijzondere begeerte toonen, 
om het verwijt van misschieten zoo veel mogelijk van zich 
af te werpen, zoo dingen zij van den anderen kant, met ge- 
lijken ijver, naar den roem van op gezelschappelijke jagt- 
partijen de meeste stukken wild geschoten te hebben ; zij hon- 
geren als het ware naar elk schot en worden bijna radeloos 
als niet al het wild bij hen aanloopt. 
Wat zij met anderen tegelijk geschoten hebben , tellen zij „ 
het andere schot niet achtende , voor zich alleen. Elk aan- 
schot, zelfs het allerslechtste, moet ten volle voor een raak- 
schot gelden ; daarentegen wordt van elke gelegenheid zorg- 
vuldig gebruik gemaakt, em een’ reeds doodelijk gewonden 
haas overhoop te schieten , en zoo op alle wijzen het aantal 
der door hunne hand gevallenen te vermeerderen. 
Van daar dan ook, dat wanneer men bij het einde eener 
talrijke jagtpartij, aan clk der aanwezige schutters afzon— 
