417 
slacht van het wild te onderscheiden , in datzelfde oogenblik 
nog schieten, en wat meer zegt, treffen moet. 
Intusschen gelukken dusdanige werpschoten eenen vasten 
schutter zeer dikwijls. Terwijl de vinger zich kromt, volgt 
het roer nog de beweging van het wild, en ofschoon door 
de digte struiken reeds geheel voor het oog des jagers ver- 
borgen , is het echter nog niet zeker voor zijn doodelijk 
lood , hetwelk takken en bladeren verbrijzelend , zich den 
weg tot het doel baant. 
Wanneer hij dan — zelf aan de mogelijkheid van het 
wel gelukken twijfelende — de beslissende plek nadert , en 
hetzij het aanwijzende zweet, of wel het reeds nederge- 
storte stuk vindt , dan ademt hij diep uit de beklemde borst, 
als na een doorgestaan gevaar; luider dan vóór het schot 
klopt hem het hart, en een dankbare blik valt op het ge- 
trouwe , veelgeliefde geweer, dat hem ook deze keer niet 
te leur stelde. 
f) Brengt eene onverwachte gebeurtenis hem slechts zelden of 
nooit in de war ; wanneer b. v. zijn geweer weigert, grijpt 
hij met de snelseid eener gedachte naar den tweeden trek= 
ker. Weigert ook deze loop , dan spant hij de hanen op 
nieuw, en wanneer er nog mogelijkheid bestaat om te tref- 
fen, zoo treft hij nog. Indien zijn geweer sterk nabrandt, 
blijft hij in den aanslag, trekt met het wild mede , en in- 
dien hetzelve niet tot de allersnelste soorten behoort, zoo 
zal hij in zulke gevallen, wanneer een ander nooit treft , 
welligt nog even dikwijls raak- als misschieten , of toch niet 
veel minder , ofschoon niet zoo doodelijk treffen, als wan- 
neer zijn schot dadelijk was afgegaan. leeft hij welligt ver- 
geten de hanen te spannen , dan zal men hem „ nadat hij 
de beide trekkers met de gewone snelheid heeft aangeraakt, 
niet nog eenmaal daaraan zien drukken; hij raadt integendeel 
oogenblikkelijk de oorzaak van het niet losgaan van het geweer , 
