418 
en baalt zoo snel mogelijk den haan over , daar tien ande- 
ren in zijne plaats, altijd nog, ofschoon te vergeefs, trek- 
ken, of het vlugtende wild verbluft nastaren. 
g) Staan hem menschen, boomen of struiken in den weg, 
dan wacht hij niet met trage besluiteloosheid tot dat het wild, 
òf zijne rigting verandert, òf op eene opene plaats komt , 
doch hij verlaat zelf de ongunstige standplaats, terwijl hij 
snel ter zijde treedt en zich alzoo de noodige schietruimte 
tracht te verschaffen, daar anderen, twijfelende en besluite- 
loos , het beslissend oogenblik verzuimen. 
h) Is het den gewonen schutter reeds genoeg „ getroffen te heb- 
ben, hetzij goed of slecht, zoo is zulks den meester in 
zijne kunst niet genoeg. Hij is slechts dan met zich zelven 
tevreden , wanneer hij de echt doodelijke plaats getroffen 
heeft ,‚ namelijk : indien het wild, óf oogenblikkelijk op het 
schot blijft liggen , óf stervende, in de laatste stuiptrekkin- 
gen, nog eene kleine streek voortrent. 
Zelden zal men, op drijfjagten op het vlakke veld, hazen 
met verbrijzelde achterloopers , of gebroken ruggegraat voor 
hem zien rondkruipen, want hij waagt het liever voor of 
over den haas mis te schieten, dan hem zóó te treffen, 
als alle knoeijers , namelijk op de posteriora. 
i) Zal men hem nooit hooren zeggen: »dat hij bij gelegenheid 
van deze of geene jagtpartij , zynen goeden dag heeft gehad” ; 
want wee! den jager-matador, welke slechts op zekere dagen— 
de Franschen noemen zulke lieden journaliers — goed schiet. 
Zijne kunst staat nog op eenen zeer lagen trap van volmaakt- 
heid. Intusschen behoort zoo iets niet tot de zeldzaamhe- 
den , want bijna in alle plaatsen treft men enkele schutters 
aan , welker geheele jagt daarvan afhangt, of hun de eerste 
drie of vier schoten al dan niet gelukken. Mislukken deze, 
dan gaan zij voort met misschieten, tot dat de avond een 
einde aan de jagt maakt, of dat zij dezelve misnoegd staken. 
