420 
hunstproeve is oneindig meer waard, dan tien alledaagsthe 
schoten? Hoe grooter de moeijelijkheid , hoe grooter de zege! 
Wat twintig anderen ook doen, kan onmogelijk veel be- 
koorlijks hebben. — Waarom zijn de zwaarste compositien, 
eenen virtuoos in de muziekkunst gewoonlijk de liefste? Om- 
dat hij kan rekenen, dat geene der dilettanten hem de- 
zelve zullen naspelen ; terwijl een gemakkelijk deuntje door 
den eersten knoeyer den besten kan nagerammeld worden. 
k) Ik verlang vervolgens van eenen vasten schutter, dat hij, 
in den regel, niet afhangt van den aanslag van het geweer. — 
Wat zoude men wel van een violist zeggen, die alléén 
zuiver spelen kan op zijn eigen viool? Hoe gemakkelijk kan 
het niet gebeuren, dat men op eene vreemde plaats ver- 
zocht wordt, eene jagtpartij bij te wonen , alwaar men zich 
van een vreemd geweer moet bedienen, en hoe uiterst on- 
aangenaam moet het voor een elk zijn, wien zijn schut- 
terroem aan het harte ligt, om bij zulke gelegenheden min- 
der goed te schieten! De echte veteraan laat zich door 
zulke kleinigheden niet in de war brengen. Is het geweer, 
hetwelk men hem geeft, zeer regt van kolf, zoo trekt hij 
het hoofd meer terug, om den afstand aan te vullen, die 
bij zulke geweren, wanneer men snel aanlegt, tusschen het 
vizier en de staartschroef ontstaat. — Is integendeel de 
kolf zeer kort of krom, dan brengt hij het gezigt nader bij 
de staartschroef, of — zoo als men zegt — hij valt meer 
vooruit , daar hij anders het vizier geheel uit het oog zoude 
verliezen; in het kort, hij is weldra klaar met elk geweer, 
al was het ook nog zoo vreemd van aanslag, en slechts 
in het begin kan het hem gebeuren, dat hij eenige keeren 
misschiet; later zal men geen onderscheid meer bemerken, 
ten minste niet van eenig belang. — Dit alleen is moeije- 
lijk te vermijden, namelijk, dat men met zeer kromme 
geweren , vooral loopend wild, ligtelijk te kort schiet, em 
