422 
dachte) naar het geslacht van het wild! — Noch de naf}- 
heid , noch het getal verrast hem. Nu is het eerste 
doodoffer uitgekozen ! Het lood snelt zijn doel tegen. Doch 
zonder te storten , schijnbaar gemist , vlugt het stuk , waarop 
hij vaurde, pijlsnel voorbij. — Geen twijfelende blik volgt 
het na, geene verzoeking om nog eens te schieten, be- 
kruipt hem — »die overal zeker is van zijne kunst.” Stel- 
lig overtuigd, dat hij getroffen moet hebben, wendt hij den 
blik snel naar een ander voorwerp, en kiest zich voor het 
tweede schot ook een tweede offer. — Doch ook dit schijnt 
gemist te zijn! Het wild verdwijnt snel uit zijn gezigt ; doch 
hij hoort het herhaalde , sterke wankelen in de struiken en 
eindelijk een’ doffen val: het onfeilbare teeken van een 
welgemikt schot. 
Reeds komen eenige jagtgezellen er op aan loopen , en 
vleijen zich met de bedriegelijke hoop, dat zijn goede genius 
hem ditmaal heeft verlaten! Zij zien naar alle kanten rond; 
geen gedood wild vertoont zich aan hunne vorschende blik- 
ken. — Hoe verlangen zij reeds naar het oogenblik, dat zij 
het overige gezelschap zullen kunnen toefluisteren , hoe deer- 
lijk hij deze keer heeft misgeschoten ! 
Hij zelf — slechts met het laden van zijn geweer bezig — 
schijnt hunne heimelijke vreugde niet te bemerken en blijft 
rustig onder hunne twijfelingen ; want de uitwerking van het 
tweede schot heeft hij gehoord, en van het eerste is hij 
volkomen overtuigd. 
Half uit nieuwsgierigheid , half uit-ongeduld , zoeken zij, 
daar hij zelf zoo lang toeft, op de plaats van het schot 
en den eersten droppel zweet, dien zij zien , doet op een- 
maal hunne gansche hoop verdwijnen ! 
Niet verre verwijderd ligt het wild, meesterlijk getrof- 
en, en kort daarna vinden zij ook het tweede stuk, 
door een’ kogel in het hart gedood! Zij gelooven door dit 
