DE TWEE PRINSEN EN DE NATURALIST. 
(Vertaald uit het Fransche werk van E. Braze; „Le 
Chasseur Conteur’’ Brussel 1840. pag. 122). 
poor F. A. Versten. 
B EG Ede — 
‚ Twee prinsen jaagden te zamen in het bosch van Ver- 
sailles. — Ten einde zich aan de hoofsche pligtplegingen te 
onttrekken, hadden zij hun gevolg op het kasteel gelaten : 
noch jager noch lakkei vergezelde hen. — Zij hadden zich 
derhalve alléén en vrij van alle etiquette, de weitasch op 
den rug, het geweer onder den arm, in het veld begeven 
als eenvoudige ambtelooze burgers; zoo als gij en ik het 
dagelijks doen. »Laat ons zelf het wild opsporen en vin- 
den,” zoo spraken zij van huis gaande, »en wij zullen on- 
eindig meer genoegen smaken, dan wanneer het ons van 
alle kanten tot voor de voeten wordt toegedreven.” — 
Zij hadden gelijk: wanneer gij op de jagt zijnde, zeker zijt 
van uwe vangst, zoo is uw vermaak oneindig geringer , dan 
dat gij uitgaat met eene heimelijke vrees voor den platzak. 
Zoo verlaten zij dan de lanen , waarop hen gewoonlijk het 
wild door de drijvers en jagers wordt toegedreven ; zij jagen 
in het jonge schaarhout , gaan dwars door het opgaand hout, 
zonder zich te bekommeren over de spinnewebben (die even- 
zeer aan de aangezigten der prinsen, als aan de onzen blij- 
ven kleven) en dringen door tot in de ruigten, distels en 
