428 
doornen trotserende. De honden zoeken — doch virden 
niets, en wanneer zij nog enkele fasanten vinden, dan loo- 
pen de hanen vooruit en vliegen buiten schot, of in het ge- 
heel niet op. — Hennen vliegen aan hunne beenen op , of 
laten hen voorbijgaan; maar het zijn slechts hennen, en 
als jagers van een naauw geweten schieten zij niet. Hier en 
daar zien zij wel eenige konijnen, maar die zijn zóó snel , 
dat zij reeds verdwenen zijn , wanneer men naauwelijks den 
tijd heeft gehad hun’ pluim te zien. 
Gedurende drie uren kruisten zij reeds door de bosschen , 
zonder een enkel schot te hebben gelost ; verveling begon 
zich van hen meester te maken: zij begonnen er reeds van 
te spreken om miet ledige weitasch naar het kasteel weder 
te keeren, toen zij plotseling iemand voor zich op een 
slootkant zagen zitten. — Eerst wilden zij vermijden met 
hem in gesprek te komen; doch deze legde het boek, 
waarin hij las ter zijde en sprak hen aldus aan : 
» Wel! is de jagt goed?” 
» Neen.” 
»Ik heb u ook nog geen schot hooren doen.” 
» Wij hebben niets anders dan fasanten-hennen gezien.” 
»In dit jaargetijde leven de hanen afgezonderd; zij ver- 
bergen zich in de ruigte, wel wetende, dat men ze aan het 
spit wil braden. — De hennen, die telkens , wanneer men 
ze opstoot , met den schrik vrijkomen , wantrouwen den ja- 
ger niet en van daar, dat gij er gevonden hebt.” 
„Het schijnt, mijnheer, dat gij de levenswijze der fas 
ganten kent ?” 
„Gelijk die der konijnen.” 
»Zijt gij jager ?” 
„Ik ben naturalist.” 
„En gij komt hier om observatiën te maken ?” 
»Ja. — Maar gij beiden schijnt mij toe cen paar vrolijke 
