431 
De weitasschen der jagers werden hoe langer hoe zwaar- 
der, en de wegwijzer stelde hun voor, zich daarmede te 
belasten. 
»Wij zouden u niet gaarne daarmede lastig vallen.” 
„Geene pligtplegingen , geef ze maar.” 
»Maar gij zult geene twee zoo goed gevulde weitasschen 
kunnen dragen.” — 
»Drijft gij den spot met mij? ik heb er wel zwaardere 
gedragen. — Gaat slechts uw’ gang, schiet op uw gemak ; 
denk dat ik er ben, en dat ik goede schouders heb. — 
Het schijnt, dat gij vergunning hebt om alléén te mogen ja- 
gen. Gij moet wel in een goed blaadje aangeteekend staan, 
want de opzieners vergezellen altijd hen, die permissie heb- 
ben , vermits er soms zijn die op fasanten-hennen zouden 
schieten” 
De prinsen zetteden hunne jagt voort: Van tijd tot 
tijd bukte de naturalist, even als of hij iets onder- 
zocht , en dan stond hij weder op, om een eind ver- 
der hetzelfde te herhalen. De jagers schoten en troffen ; 
hij liep toe om het wild op te rapen, en dan bukte 
hij weder. De prinsen dachten, dat hij eene verzame- 
ling van planten maakte en dat hij ze met zorg uitzocht, 
em te zien of zij waardig waren, in zijne verzameling opge- 
nomen te worden. — 
Toen de jagt geëindigd was, keerde men weder naar het 
kasteel ; men ontmoette twee jagtopzieners, die den naturalist 
van zijne weitasschen bevrijdden. Terwijl hij ze overgaf, 
viel het boek op den grond, en een der prinsen, nieuwsgie- 
rig om de zinsneden te vinden, waar de schrijver van de 
»Caractères” van fasanten en konijnen spreekt , raapte het 
boekje op , en las op den titel : » Les ruses du Braconnage, 
mises à découvert par La Bruvène.” 
»Zoo! nu eindelijk begrijp ik het.” 
