434 
Met het geladen geweer in de hand opende hij záchtjes 
de aan den stal uitkomende deur , waar eene houtmijt stond, 
van waar het alleen mogelijk was voor den dief, om zonder 
ladder op het dak des huizes te kunnen komen. Maar in 
plaats van eene menschelijke gedaante, ontdekte zijn loerend 
oog een’ langen dikken donkeren klomp, welke zich vast 
tegen den schoorsteen scheen aangedrukt te hebbèn. 
„Het is de groote kater van den buurman, die zoo menig 
kh 
melkpotje van mijne vrouw gebroken heeft ” sprak hij tot 
zich zelven, » Wacht, knaap ! mijne worsten zullen u wel 
smaken !” 
Na het schot tuimelde een lang voorwerp langzaam vart het 
dak. »God straffe mij!’ riep hij onwillekeurig vol verwon-= 
dering , »het is waarachtig een vos!” 
Vrouw Louze, die uit bezorgdheid voor haren man in 
zeer onachtzaam negligé aan de staldeur geluisterd en den 
naam van vos had hooren uitspreken, schreeuwde uit volle 
borst : »God erbarme zich over zijne arme familie!’ name= 
lijk, in de meening, dat het den schaapherder was , die 
door haren man was van het dak geschoten. 
»Pak u voort, weêr naar bed , domoor , en maak geen 
gerucht!” riep de gelukkige schutter, in het volle gevoel 
zijner kunst. 
„Deze dief is immers vierpootig, en zal morgen aan den 
houtvester gebragt worden, die over eene zoo zeldzame jagt 
zeker geen knorrig gezigt zal zetten.” 
GED A 
ERRATUM, 
Bl. 344, regel 10 v. b. staat: fijne roode spikkels gekleurd , 
lees: een’ olijfkleurigen tint. 
