437 
jaagt; want het konde immers gebeuren , dat de hond bij 
toeval een stuk wild buiten schot deed opspringen , en hij 
zoude daardoor verhinderd worden, aan zijne schietwoede te 
voldoen. 
De jager moet ook de noodige kennis van het geweer, 
waarmede hij schier dagelijks omgaat, bezitten, en de be- 
naming van al deszelfs deelen ; het uiteen nemen en weder 
in elkander zetten der sloten , moet hem geene moeite kos- 
ten; de maat van kruid en hagel, welke elk verschillend 
kaliber vordert, moet hij kunnen bepalen, en daarin nooit 
volgens gissingen te werk gaan. 
Het veld, dat door hem wordt bejaagd, moet hij naauwkeu- 
rig kennen; van elk bosch (naarmate van den wind), de 
plaats weten, waar de hazen het meest uitbreken , en over 
het algemeen de plaatsen kennen, waar het wild zich het 
liefst pleegt op te houden. 
Ter jagt zijnde, moet hij nimmer tegen de jagerstaal zon- 
digen, want niets is onaangenamer , dan wanneer men een 
jager van ooren, pooten , bloed enz. hoort spreken. Wel 
is waar zijn de tijden voorbij, waarin men aan jagersgehei- 
men, hunne geheimzinnige teekenen en allerhande jagt- 
sprookjes geloof sloeg; maar er bestaat nogtans, onder alle 
ware jagers, eene soort van vrijmetselarij, welke hen als 
een op zich zelf staand gilde blijft kenmerken, en waarin 
een merkbare geest van aansluiting niet valt te ontkennen. 
Wijders moet men als jager alle de verschillende wijzen 
van wild te vangen, en de daartoe benoodigde netten , 
vallen, slagen enz. niet alléén bij naam kennen, maar 
tevens hun gebruik, behandeling en verschillende ma- 
nieren van stellen kundig zijn; het moet hem hetzelfde 
zijn, welke soort hem wordt gegeven, hetzij sprei- of 
vliegnet , steekgaren of tiras, war-, laat- of valflouw, nim- 
mer moeten de handen hem verkeerd staan. — 
2e 
