439 
heilige vuur niet bezield ! Maar wat zoude het den schieter 
ook al baten of hij het wild al zag ? de jagttijd toch is ge- 
sloten : hij kan aan zijnen hartstogt voor het schieten niet 
voldoen ; — wanneer gij hem durft- voorstellen om uwen 
jongen hond, in het voorjaar, voor de paarhoenders te 
brengen , ten einde van zijn vast staan een proef te geven, 
hij zal op eene beleefde wijze aan uw verzoek trachten te 
ontkomen ‚ vooruit wel wetende, dat er van schieten bij 
die gelegenheid wel geene sprake zal zijn. 
Doch genoeg, — een ieder zal uit het voorgaande ligt 
tot het besluit geraken , dat goed schieten alléén , niet vol- 
doende is om als goed jager te worden gekwalificeerd. 
Ik ga thans over tot het bewijs der tweede stelling , — 
en-zal hierin zeer kort kunnen zijn, hetgeen mij des te 
aangenamer is, vermits ik vrees, reeds te veel van Uw 
geduld te hebben gevorderd. 
Op de jagt is de hond hoofdzaak , en jagers beoordeelen 
elkander niet zelden naar de meerdere of mindere volmaakt- 
heid, welke door hunne honden wordt aan den dag gelegd ; 
waat het is van algemeene bekendheid, dat wanneer de 
jager zijne zaak grondig verstaat, en de hond van goed ras 
is, de goede of slechte eigenschappen van dezen alsdan 
slechts van genen afhangen. — Om den hond ferm te ma- 
ken , dat is, hem vast te doen staan , zacht te laten appor- 
teren en bedaard te houden bij het zien van wild, is het 
eene conditio sine qua non, dat hij veel wild in den bek 
krijge; en daartoe is geen ander middel, dan het voor hem 
te schieten. Hieruit blijkt reeds de noodzakelijkheid van het 
schieten als ondergeschikt middel. — Door veel misschieten 
wordt de hond driftig gemaakt niet alléén, maar niet zelden 
geheel bedorven ; het is derhalve wenschelijk , ja zelfs ver- 
eischte, dat men , om goed jager te zijn, in het schieten 
eene zekere hoogte bereikt hebbe. 
