440 
Hiermede geloof ik genoegzaam te hebben aangetoond , 
hoe de kunst van jagen en schieten, elk afzonderlijk, weinig 
beduidt, maar hoe noodzakelijk het is, dat beide in hem 
worden vereenigd, die op den naam van echten jager aan- 
spraak maakt. 
Ik heb de eer mij met de meeste hoogachting te onder- 
schrijven , 
WelEdele Zeergeleerde Heer ! 
UWelEd. Zeergel. d. w. dienaar, 
N.N. 
N. Mei 1852. 
BIJLAGE. 
Wat men onder jaagbare dieren te verstaan hebbe, zulks 
kan, wegens de verschillende meeningen daaromtrent aan- 
wezig , hoogst moeijelijk worden bepaald, en het trekken 
van eene scherpe afscheidingslijn wordt daardoor bijna on- 
mogelijk. In het naburige Frankrijk noemt men bijna alles 
wat loopt of vliegt » gibier”, en elke wijze om het magtig te 
worden »chasse"’; zoodat het niet vreemd is, dat een 
Franschman spreekt van »chasse aux grives, aux élourneauz 
enz.” In een fransch jagtwerk, getiteld: » Musée du chasseur, 
Paris, Lamy 1858, wordt op het artikel » Courlis" (Nume- 
nius Arquata) gezegd: »le courlis se chasse comme la bécasse”’; 
ik voor mij, heb die overeenkomst van levenswijze en huis- 
houding tusschen wulpen en houtsnippen, hier te lande nim- 
mer waargenomen. 
Uit een jagers oogpunt beschouwd, en met ter zijde stel- 
ling van het bepaalde bij artikel 47 der jagtwet van 6 
el 
