OVER HET OPVOEDEN VAN JONGE 
HONDEN. 
(Gevolgd naar het Hoogduitsch van L. Zreere: ) 
TROD 
Eene teef draagt gewoonlijk drie-en-dertig dagen , en werpt 
vier , acht, twaalf, ja soms meer jongen, welke blind ter 
wereld komen. De oogleden zijn echter niet toegekleefd , 
maar door een bijzonder vlies gesloten, dat eerst verdwijnt, 
wanneer de spieren der bovenste oogleden kracht genoeg 
bekomen hebben om zich te zamen te trekken , en daar- 
door hetzelve verbreken, hetwelk gewoonlijk van tien tot 
veertien dagen na de geboorte geschiedt. 
Zulk een klein, pas geboren hond is, even als het kind , 
een hoogst hulpeloos schepsel ; zoo als men hem nederlegt , 
blijft hij liggen en steekt alle vier de pooten uit; zijn buik 
is dik en zijn kleine snoet rood en dik opgezwollen. 
De teef, aan welke om te werpen een droog zindelijk 
strooleger in eenen vrolijken , niet te kouden noch te warmen 
stal behoort te worden verschaft, heeft na de geboorte 
harer kleinen een geheel anderen aard aangenomen ; hare 
moederlijke bezorgdheid vertoont zich in alle hare hande- 
lingen; zij is ijverig bezig dezelve droog te likken en aan 
hare tepels te leggen om ze te leeren zuigen, en volgt met 
angstig bezorgde blikken uwe hand , wanneer gij er een 
van de jongen in houdt. 
Gij kunt haar gedurende een of twee dagen al de jon- 
gen laten behouden , doch doe vervolgens diegenen weg , 
