453 
en Tataren, die de slaven der slaven waren , zouden geworden 
zijn. Gij zult den adel der jagt niet minachten , waarmede zij 
steeds hare ware vereerders beleent, omdat men het hoogere leven 
des geestes niet begrijpt, waaruit de neiging tot haar ontspringt. 
Wat is het hoogste , waartoe de mensch in staat is? Het 
is de kracht om met het gevaar te spelen , den dood moe- 
dig in de oogen te zien, het leven boven de liefde tot 
het leven te verheffen; want daarin ligt alleen de waarborg , 
dat de dierbaarste goederen , welke een volk kan bezitten , 
de vrijheid, onafhankelijkheid en zelfstandigheid , ons niet 
kunnen ontnomen worden. 
Het is echter de liefde voor de jagt eigen, dat zij 
des te heviger wordt, hoe meer gevaren en moeijelijkheden 
zij ontmoet ; dat deze verloren gaat, waar die gevaren niet 
bestaan ; zij veracht het zekere en roemlooze , terwijl zij 
het genot van het moeijelijk te verkrijgene eischt. Daarom 
kan die hefde ook slechts in een edel en krachtvol gemoed 
wonen. Waar is in onze dagen in Europa de grootste pas- 
sie voor de jagt te vinden? — In Zwitserland en in Tyrol, 
waar zij zoo gevaarlijk en moeijelijk is, dat zelden een ja- 
ger zijnen natuurlijken dood sterft. Welke dieren verschaf- 
fen het grootste genoegen om te jagen? — Altijd die, aan 
wier bemeestering de grootste moeiten en gevaren verbonden 
zijn, die het bezwaarlijkst te genaken zijn. In Gallië 
behjeld de Vorst, zoo als wij later zullen zien , zich de 
jagt der buffels, als de gevaarlijkste , uitdrukkelijk voor ; 
in Germanië waren deze en de beeren het kostbaarste wild , 
zoo als b. v. de geschiedenis heeft bewaard, dat twee 
Duitsche geslachten in Zwitserland, om het dooden van 
een’ grooten, woedenden beer, waarvan beiden zich het 
jagen hadden voorbehouden, voor eeuwig zich hebben 
verdeeld. In Oost-Indië jagen de Mahomedaansche en 
Christelijke Nabobs meestendeels tijgers en olifanten ; in de 
dû 
