454 
kruistogten beperkten zich Lopewijk ve Hetice en zijne rid- 
ders tot de leeuwenjagt ; de Kamschadaal veracht het sa- 
beldier en vermaakt zich met de beerenjagt. 
In het tegenwoordige Duitschland is het zwijn nog het 
eenige weerbare dier, en zou men wel één jager vinden , 
die niet meer genoegen vindt in de jagt van een vurig 
wild zwijn, dan van eene weerlooze hinde ? Waarom schiet 
men liever eene snip dan in het park een fasant ? Waarom 
zijn de afgezette jagten, waar eigenlijk gemoord wordt , bij 
den waren jager gehaat? Waarom vindt niemand er genoe- 
gen in een tam dier dood te schieten ? 
Om aan de jagt een’ prikkel te geven, heeft men haar 
immers in de laatste tijden onzekerder , gevaarlijker en moei- 
jelijker trachten te maken. Zoo is de parforce-jagt op grof 
wild en vossen, daarom meer opwekkend, dewijl men den 
uitgekozen buit gemakkelijker en goedkooper zou kunnen 
verkrijgen. Zoo lang de jagt met ontelbare bezwaren en geva- 
ren vergezeld ging, duurde haar schitterendste bloei en 
kenden de vorsten en adellijken geen ander genot ; zij ver- 
viel echter, zoodra dit, na de uitvinding van het buskruid, 
niet meer het geval was; zij zal ten hoogste een genot 
voor den slagter zijn, zoodra zij geheel tot de diergaarden 
beperkt is. 
Alle groote vorsten waren hartstogtelijke jagtliefhebbers, 
zoo als het vervolg dezer geschiedenis ons zal aantoonen, en 
het behoorde tot den karaktertrek van een groot vorst, een 
hartstogtelijk jager te zijn. De geschiedenis heeft ons eene 
menigte voorbeelden achtergelaten , waarbij deze — behalve de 
overige bezwaren — in levensgevaar kwamen ; maar juist 
daardoor werd zij altijd weder aangewakkerd, en zou men 
haar als eene vrouwelijke bezigheid beschouwd hebben, als 
dit niet het geval geweest ware. 
Daarom behoort men ook de jagers te eeren , omdat de jagt- 
