459 
feud. Bij de Grieken kunnen wij ons, in dit opzigt, niet 
slechts door de menigvuldige mythen , door de overblijfselen 
van beeldhouwwerken en door gesneden steenen licht ver- 
schaffen ; maar wij bezitten ook eene bijzondere verhande- 
ling over de jagt , welke 400 jaren voor Christus geschre- 
ven is. De beroemde Xenormon is de schrijver, en de jagt 
op herten, reeën, zwijnen, bazen, het stellen van netten, 
strikken en vallen, het afrigten, de keuze , aanfokken en 
dressuur der honden , worden daarin met groote naauwkeu- 
righeid, in boeijenden stijl medegedeeld. — Eene latere 
verhandeling over dezelfde onderwerpen bezitten wij van 
Curysosrouvs , vertaald door den franschen Akademist , 
den heer v. Bereviesy, in zijne levensbeschrijvingen der Griek- 
sche redenaars. 
Bij de Grieken was de jagt vrij voor alle vrijen, doch 
het meest werd zij beoefend door gegoede jonge lieden, 
welke zich op die wijze tot den krijgsmansstand wilden har- 
den en voorbereiden. De voorwerpen waren bijna dezelfde 
dieren als in Duitschland. Herten , reeën (zeer dikwijls en 
verkeerdelijk gems genoemd , daar men eerder ecne soort 
van gazellen daaronder konde verstaan), in boschrijke stre- 
ken zwijnen , in vroegere tijden ook buffels , alles voornamelijk 
in de bergen , waar door de bewoners der vlakten dikwijls jagt- 
partijen gehouden werden. Daar vond men vooral hazen, ko- 
nijnen , fasanten, veldhoenders, kwartels en ander gevogelte. 
Verscheurende dieren vond men op de eilanden en in het 
eigenlijke Griekenland niet , behalve vossen , en in Morea 
beeren en wolven , maar zoo veel te meer in de Grieksche 
koloniën en Klein-Azië. De weersgesteldheid in dit geluk- 
kige land, waar men bijna geen winter kent en welke alzoo 
de vermeerdering van vele diersoorten niet verhinderde, 
was zeer voordeelig aan de jagt. De wilde zwijnen bereiken 
thans nog, bij voorkeur in de Turksche provincien van 
