462 
uitsluitend voor de jagt , en meerdere ooggetuigen verhalen 
er ons bijna wonderen van. Waarschijnlijk zijn het deze hon- 
den, welke men op oude gesneden steenen afgebeeld vindt, 
als attributen der godin Diana. 
Genoegzaam verschillende van hen waren die honden, 
welke Acreon verscheurden ; dit waren de honden, welke 
tot zoeken en jagen op den voet gebruikt werden, en die 
uitmuntten door hunne wildheid; het zijn honden van 
zeer sterken bouw en zwaar behangen, dik en rood van 
haar, die de eigenschap hebben, niet aan de razernij of 
watervrees onderworpen te zijn. Zij bestaan nog, maar 
in eenen zeer verwilderden toestand in den Levant ; waar 
zij in groote troepen, zonder opzigt , rondzwerven. Ver- 
moedelijk stammen zij af uit Gallië, het eigenlijke vader- 
land der jagt- of par-force honden. Srrano verhaalt: dat 
jagthonden oudtijds voorwerpen van handel en uitvoer in Gallië 
geweest zijn. Arrianus, bijgenaamd Xenopnon de jonge, zegt , 
dat die honden, welke men uit Gallië trok, uitmuntend voor 
het opsporen en de jagt waren. Het ongeluk van Acreon 
laat zich gemakkelijk verklaren, als men bedenkt, dat het- 
zelfde nu nog een’ onvoorzigtigen jager bij de parforce-jagt 
konde gebeuren. 
De derde soort honden , welke men tot de jagt aanwendde, 
was een ras van zware, sterke hitshonden, welke schijnen af 
te stammen uit Indië. Heroporus berigt: dat Cyrus zulk 
eene menigte van deze honden had, dat vier groote Perzi- 
sche steden, in plaats van alle andere belasting, alleen 
deze honden moesten onderhouden. Prmmwus meende, dat deze 
honden de herten en reeën niet achtten en alleen voor oli- 
fanten en leeuwen konden gebezigd worden; van dit hon- 
denras ontdekt men nergens eenig spoor meer, en zij moe- 
ten wel door eene bijzondere afrigting tot zulke jagten ge- 
schikt geworden zijn. Varnrant bewijst voldoende , dat zelfs 
