463 
de moedigste en sterkste hond uit den aard een afkeer heeft 
van leeuwen en tijgers; en wat zoude ook de grootste hond 
tegen den vleeschklomp van een’ olifant kunnen uitrigten , 
wiens huid zelfs voor den geweerkogel ondoordringbaar is? 
Maar niet slechts van de honden verwachtten de Grieken 
den buit der jagt, zij waren tevens de geoefendste boogschut- 
ters, welke men zich denken kan. Hoe onbegrijpelijk het 
ons ook moge toeschijnen, schoten zij zelfs het snelst 
vliegende wild in de vlugt. Deze kunst is ook in Azië nog 
niet geheel verloren gegaan, en verscheidene Tartarijsche 
volken bewaren haar nog. Zelfs in Perzië, waar het ge- 
bruik der vuurwapenen toch overbekend en algemeen inge- 
voerd is, schoot de te Tabris bevelvoerende prins Aggas 
Mirza elken vogel in de vlugt nog met de pijl ter neder. 
Hoe kunstig de Grieken netten, strikken, vallen en 
kuilen wisten aan te wenden om de wilde dieren te be- 
magtigen , zoude ons te ver heen voeren hier breeder te ont- 
wikkelen, te meer daar men het overige dienaangaande in 
de aangehaalde schriften kan nalezen. 
Dat de Grieken aan geene zorgvulcige behandeling der jagt 
konden denken , behoeft wel geen betoog. Men moest zich 
meer bepalen , de dieren binnen de behoorlijke grenzen te 
houden, dan wel om hunne vermeerdering te begunstigen 
en het nut, dat zij aanbrengen , te vergrooten. De Moza- 
ische wetgeving verleende ook eene zekere bescherming aan 
het wild, doordien zij zuigende en dragtige dieren als on- 
rein verklaarde en verbood deze te eten; bij de overige 
natiën vindt men destijds geen spoor van zoodanige voor- 
zorg. Wanneer de onbebouwde landen en _wildernissen 
aan het wild niet een moeijelijk te verstoren schuilplaats 
hadden blijven aanbieden , dan zoude de jagt spoedig heb- 
ben opgehouden, zoo als aan de grootendeels bebouwde 
kustlanden en om de steden het groot wild reeds zeldzamer 
