464 
werd, weshalve de Grieksche jagtliefhebbers dikwijls bij 
jagtpartijen , voor vele weken, naar de gebergten en bosschen 
uittrokken, om hunnen hartstogt te bevredigen. Daartoe 
werd gewoonlijk de herfst- of wintertijd gekozen , omdat 
het wild dan het beste en de hitte dragelijker was. 
Jagtvalken hadden de Grieken en aanvankelijk de Romei- 
nen waarschijnlijk niet. Deze soort van Jagt schijnt ha- 
ren oorsprong verschuldigd aan Barbarije , of aan de binnen- 
landen des Levants, waar men ze beter konde uitoefenen , 
omdat de vlakten daartoe meer geschikt zijn , deels omdat 
in die streken het gebruik van paarden bij de jagt en in 
den oorlog het vroegste werd ingevoerd, gelijk de Turken 
haar dan ook thans nog zeer beminnen. 
Van de jagtwijze der Grieken schijnt die van andere 
gelijktijdige volken, weinig te hebben verschilt, weshalve 
wij onze lezers niet met herhalingen willen vermoeijen. Bij 
de Romeinen was de jagt ook nog, toen reeds eene 
ontzenuwende weelde onder die wereldbeheerschers zich 
verbreidde , en eene daaruit ontstane verwijfdheid algemeen 
werd, een vermaak , waaraan zij hartstogtelijk gehecht waren , 
hetgeen Horatius in zijne Oden genoeg aan het licht brengt. 
Toen Italië zoo zeer bebouwd was, dat het wild van de 
om de steden liggende landerijen moest ruimen, boden de 
in den omtrek van Rome zich bevindende moerassen van 
Ostia, als ook de Pontynsche , eene geschikte gelegenheid 
aan voor de jagt op wilde zwijnen, reeën, wolven , vossen 
en voornamelijk op waterwild, gelijk men daar, de wolven 
witgezonderd , tegenwoordig nog veel van deze diersoorten 
aantreft. Zeer goede jagtvelden vond men in de Appenijnen 
en in de Abruzen , waar zich ook gemzen ophielden, en 
waarheen de jonge rijke Romeinen dikwijls groote jagtpar- 
tijen maakten. Een buitengewoon rijken jagtbuit gaven de 
aan Italien’'s kusten gelegene eilanden , ten opzigte van de 
