ee 
46% 
teelt, maar akkerbouw, en tot het tijdstip van het voórt= 
dringen der verschillende volken , overal vaste woonplaatsen 
hadden. Dit is echter zeker, dat bij eene slechts s hrale be- 
volking, onmetelijke streken lands met moerassen en bosch 
overdekt waren , ter schuilplaats strekkende aan eene tallooze 
menigte wilde dieren. Een natuurlijk gevolg daarvan was , 
dat de menigvuldige volken, die het bewoonden, grooten- 
deels jagers waren. Hoewel bezitters van kudden , lieten zij 
de zorg daarvan over aan hunne vrouwen en knechten, die 
afkomstig waren van de in den oorlog gemaakte gevangenen, 
even als van het verbouwen van eenigen haver en gerst, 
waarmede zij hunne geringe behoeften trachtten aan te vul- 
len, waarin de jagt niet geheel konde voorzien. De vrije 
Duitscher kende van zijn zeventiende of achttiende jaar af — 
tot zoolang werd hij als kind beschouwd — geene andere 
bezigheid , geen ander genot , dan oorlog of jagt ; ontbra- 
ken deze, dan gaf hij zich zorgeloos aan de rust en een 
goed leven over, zoo lang er voedingsmiddelen voorhanden 
waren. 
Een getrouw beeld van hen en hun land vinden wij he- 
den nog in Noord-Amerika bij de wilde jagtvolken. Wij 
zullen dit beeld bij alle volken terug vinden, die onder 
dezelfde omstandigheden leven, vermits gelijke oorzaken ge- 
lijke uitkomsten moeten voortbrengen. Aan zulke menschen 
is het verduren van bijna ondraaglijke vermoeijenissen eigen 
en tevens de trek naar eene ongestoorde rust en het onge- 
stoord genot van dezelve. Zij verdragen het gebrek aan 
voedsel, doch haken tevens naar het genot des overvloeds , 
stellen zich bloot aan voortdurende gevaren en verkrijgen 
daardoor eenen onoverwinbaren moed. Het ongebonden 
zwerven in de bosschen bevordert liefde voor de vrijheid en 
haat van allen dwang, die slechts met het leven eindi- 
gen. — Dit was het geval bij de oude Duitschers, even 
31 
