468 
als bij de eerste geslachten van Noord-Amerika, welks 
volk ten onder gaat, als het van deze vrijheid moest 
afzien ; die vrijheid boven alles beminnende, wilde ook de 
Duitscher zelfs door geen’ zweem van dwang zich een 
gemak koopen, hetwelk hij evenzeer verachtte als hij het voor 
het bewijs van een vrouwelijk gemoed hield, voor eeu’ 
gevaarloozen, vervelenden arbeid. Het rondzwerven in de 
onmetelijkste wouden was onafsgheidbaar van zijn geluk en 
op het mos onder zijnen eik genoot hij eene wellust, die 
de rustbedden der verwijfde Romeinen hem niet vermogten 
aan te bieden. 
Hoe groot deze bosschen in Duitschland waren , kunnen 
wij daaruit afleiden, dat Carsan aan het Hartzwald (Silva 
hercynia) eene lengte van zestig en eene breedte van negen 
dagreizen toekent, hetwelk, naar eene gemiddelde bereke- 
ning, meer dan 5000 kwadraatmijlen bedraagt. Zij moesten 
derhalve wel het grootste gedeelte van het noordelijke 
Duitschland bedekken. Pumvs zegt, dat de eik geheel 
Duitschland bedekte, ofschoon de bosschen van zuidelijk 
Duitschland meestendeels uit dennen bestonden. 
De zich in deze bosschen bevindende dieren en die een 
voorwerp van jagt uitmaakten, bestonden in awêrossen , 
elanden, herten, reeën, gemzen , steenbokken , zwijnen , bee- 
ren, wolven, dassen , bevers, vossen , marters, wilde katten, 
otters , hazen , konijnen en cekhorens. Aan gevogelte waren er 
auêrhoenders , korhoenders , hazelhoenders , kraanvogels , ooije- 
vaars , zwanen, ganzen, eenden, snippen en duiven en overi- 
gens alle vogelen voorhanden , die aan eene boschrijke , 
onbebouwde streek, en aan een nat, koud luchtgestel de 
voorkeur geven. Van de roofvogelen zullen wij nader 
spreken. 
In het Hartzwald moet zich een vogel hebben opgehou- 
den , wiens vederen zoo glanzend en schitterend waren , 
