4%0 
schouwde. Als belooning voor de daarbij bewezene diensten 
begiftigde kij zijne dienstpligtigen en dapperste strijders 
met eenige gronden , om hen hierdoor des te meer aan de 
verdediging der veroverde landen te hechten , terwijl deze we- 
derom kleinere gedeelten, dikwijls als achterleenen , aan hunne 
onderhoorigen uitdeelden. Alle deze bezittingen kwamen in 
het begin , na den dood des leenhouders, telkens terug in 
handen van den leenheer , tot dat zij aanvankelijk op de 
zonen overerfden , en later , als erfgoed onafhankelijk eigen- 
dom geworden, ieder spoor van leenpligtigheid verloren. 
Van deze grondregels uitgaande , stond het den Vorst vrij , 
datgene voor zich terug te houden, wat hem beviel, evenzoo 
als dit thans het geval is met iemand, die eenig grondstuk 
splitst. En daar de jagt bijna het meest geachte goed van állen 
was, zoo gebeurde het dikwijls, dat de Vorsten, of ook groote 
vasallen en leenmannen, op de beleende gronden zich het 
jagt-regt voorbehielden; op welke wijze de jagt in de middel- 
eeuwen bijna door geheel Europa, zooals het toenmaals be- 
kend was, d. i. Duitschland, Frankrijk , Engeland, Zwe- 
den, Italië en Spanje, tot een koninklijk regt (Regaal) ge- 
worden was. Het eerste spoor daarvan , dat de jagt den 
Vorsten voorbehouden werd , vinden wij bij den Franki- 
schen geschiedschrijver Grreormus van Tours, volgens wien 
Gunrram , koning van Bourgondië, eenige zijner hovelingen 
liet teregtstellen, die zonder zijne toestemming een auêros 
gejaagd hadden. Hoe zeer dit regt later in eene vreese- 
lijke barbaarschheid ontaardde , zullen wij dikwerf gelegen- 
heid hebben nader op te merken. 
Wij willen nu de jagt der enkele diersoorten beschouwen, 
en met den auëros, als het toenmaals meest geschatte dier, 
beginnen. Zij werden evenzeer daarom hooggeschat, dewijl 
men hun wildbraad achtte en zij den grootsten jagtbuit op- 
leverden, als omdat hunne jagt den grootsten moed, bedreven- 
