411 
heiden tegenwoordigheid van geest vorderde. De hooge ach- 
ting, welke zij genoten , bewijst ons niet slechts het boven aan- 
gehaalde voorbeeld, maar ook de waarde, op welke men 
hunne hoornen schattede. Het waren, even als de hoofdhuiden 
bij de Indianen, de grootste zegeleekenen, welke van de va- 
ders zorgvuldig op de kinderen overerfden, en men gebruikte 
dezelve zoowel tot drink- als jagthoorns; gelijk dan ook 
de vorm dezer laatsten naar dezelve gekozen werd. De 
Angel-Saksische koning Witlas van Mercia vermaakte zijn’ 
drinkhoorn, uit den hoorn van een’ door hem gevelden 
auêros gemaakt , aan het klooster, opdat de monniken op 
zijne gezondheid daaruit zouden drinken. Thans nog wor- 
den zulke met zilver beslagen hoorns hier en daar als zeld- 
zame oudheden bewaard. 
De jagt van dit sterk en gevaarlijk dier , hetwelk den ja- 
ger dikwijls zelf aanviel als het hem in ‘t oog kreeg , was 
met niet weinig gevaren verbonden, en juist deze omstandigheid 
verhief haar tot den grootsten hartstogt. Dit gevaar te ver- 
achten was dikwijls een punt van eer, en de strijd met 
deze dieren, welke de wildheid van den Afrikaanschen buf- 
fel met eene verschrikkelijke kracht en ongelooflijke snel- 
heid vereenigden, man voor man, met zwaard, dolk of lans 
te voeren , was de hoogste roem , welken een jager konde 
verwerven , die hem dikwerf de waardigheid van aan- 
voerder van zijnen stam verwierf. Dikwijls trachtte men 
die gevaren eerder te vermeerderen dan te verminderen. 
Zoo verbood Freperak , koning der West-Gothen , het hoornge- 
schal en gejuich bij de jagt, omdat daardoor het wild ver- 
schrikt en in verwarring gebragt, daarentegen de moed van men- 
schen en honden ontvlamd werd. 
Dikwijls ving men de auêros ook in met riet overdekte 
kuilen, waarin men sterke spitse palen sloeg. — Eene 
andere wijze van jagen op beeren , elanden en herten 
