352 
toegepast, was dezelfde, die men nog in dezen tijd in 
Oost-Indië bezigt, om de wilde olifanten te vangen. Deze 
wijze bestond daarin, dat men een wijfjes kalf, in hare 
vroegste jeugd, trachtte te bemagtigen, opbragt en ge- 
heel temde, tevens echter zoo afrigtte, dat het eenen 
zekeren roep volgde en ook dan, wanneer het alleen in 
de bosschen ging, op eene bepaalde plaats terug kwam. 
Men bewerkte dit alleen door het dier dikwijls zout aan te 
bieden , hetwelk eene lievelingskost voor hen is. Had men 
zijn doel ten aanzien der temming geheel bereikt, dan 
werd in die streek, waar zich buffels ophielden, eene digte 
plaats met sterke palissaden omgeven , — eenigzins overeen- 
kemende met een zwijnenpark — waarin men dan zijne 
pleeglinge een’ tijd lang liet weiden. Wierd het dier togtig , 
dan liet men het vrij in de bosschen loopen, van waar het 
ter bevrediging van deszelfs aandrift een’ wilden auêros me- 
debragt, om hem als gevangene aan den loerenden jager in 
de omheinde plaats te leveren. Zulke lokdieren hadden 
natuurlijk eene zeer groote waarde. 
Omtrent de Vde en VIde eeuw begon men de auêrossen 
met jagthonden op te sporen, die alleen daartoe werden 
afgerigt, en met vanghonden te hitsen, alsmede dezelve 
parforee te jagen. Men bezigde hiertoe; zooals men uit 
de oud-duitsche wetten kan afleiden , leid, speur en hits- 
honden , waarvan de eerste de schuilplaatsen aanwezen, met 
de tweede gejaagd, en wanneer het dier zich verdedigde , 
met de laatsten aangehitst werd. Men stelde op deze hon- 
den , maar bijzonder op de leidhonden , zeer grooten prijs , 
zoodat b. v., naar de oud-duitsche wetten, zulk een hond, 
als hij ontstolen was, met twaalf Solidos of goudstukken 
moest vergoed worden, terwijl eene koe slechts ééne gulden 
kostte, en men voor 45 Solidos zooveel neuzen kon afsnij- 
den , als men wilde, ja zelfs vroeger een slaaf niet meer 
